Logboek Actuele Debat

Dit blog stopt, maar het debat gaat verder..

2007-11-05T04:24:00.000+01:00

Week 8 - Bibliografie gehele cursus

2007-11-05T04:15:00.000+01:00

Televisieprogramma’s en films

Twelve angry men. Reg. Lumet, S., Scen. Rose, R., Act. Balsam, M. Fiedler, J., Cobb, L. Orion Nova Productions, 1957

Hoorcolleges

Gorter, Elsa. VPRO. Nieuwe media in het actuele debat. 7-10-2007

Kuik, Tim. Stichting Brein. Nieuwe media in het actuele debat. 25-09-2007

Nood, David, de. EPN. Nieuwe media in het actuele debat. 18-09-2007

Simons, Robert Jan. Ivlos, het expertisecentrum ICT Universiteit Utrecht. Nieuwe media in het actuele debat. 02-10-2007

Zeijts, Henk. WaagSociety. Nieuwe media in het actuele debat. 16-10-2007

Boeken

Bolter, J., Grusin, R. Remediation, Understanding New Media. Cambridge, Massachusetts: The MIT Press, 2000.

Lister, Martin, et. al. New media: A critical introduction. Londen: Routledge, 2003.

Artikelen

Castells, Manuel. “The Digital Divide in a Global Perspective”, The internet galaxy: reflections on the Internet, Bussines and Society. New York: Oxford University Press, 2002.

Herz, Judith. “Gaming the System. What Higher Education Can Learn from Multiplayer Online Worlds.” The Internet and the University, Forum, 2001: 169-191. http:// www .educause.edu /ir / library/pdf/ffpiu019.pdf

McLeod, Kembrew. “Confessions of an Intellectual (Property): Danger Mouse, Mickey Mouse, Sonny Bono, and My Long and Winding Path as a Copyright Activist-Academic.” Popular Music and Society 28, 2005: 79-93.

Nood, de. D., en Attema, J. “Second Life. Het tweede leven in virtual reality”, 2006. EPN -20-09-2007 – http:// www .epn.net/interrealiteit / Second_Life Het _ Tweede _ Leve _van_Virtual_Reality.pdf

Selwyn, Neil. “Reconsidering Political and Popular Understandings of the Digital Divide.” New Media Society 6, 2004. 341-362.

Vliet, Harry van. “Where Television and Internet meet.” E-view, 2002. 1 http://comcom.uvt.nl/e-view/02-1/vliet.htm

Internet

http://elearnmag.org/subpage.cfm?section=articles&article=44-1
Laatst bezocht: 28 oktober 2007

http://www.edusite.nl/edusite/columns/17433 (Column Simons)
Laatst bezocht: 28 oktober 2007

http://www.vpro.nl/programma/detoekomst/afleveringen/26025012/
Laatst bezocht: 28 oktober 2007

http://www.frankwatching.com/archive/2007/05/12/serious-gaming
Laatst bezocht: 28 oktober 2007

Week 8 - Zelfreflectie

2007-11-04T16:11:00.000+01:00

De cursus Nieuwe Media en het Actuele Debat wil ik afsluiten met een analyse van mijn eigen deelname aan de cursus. Dit doe ik door eerst mijn startcompetenties en leerdoelen te benoemen, vervolgens in te gaan op leermomenten tijdens de cursus en daarna te concluderen in hoeverre ik mijn leerdoelen heb behaald.

Startcompetenties en leerdoelen
Om te beginnen een profiel van de vaardigheden die ik voor de cursus al heb opgedaan. Als vierdejaars CIW-student met een vrij vroege keuze voor de richting Nieuwe Media en Digitale Cultuur, had ik al een redelijk portfolio aan nieuwemediacursussen achter de rug. Hieronder vallen de verplichte vakken die elke CIW-student moet volgen, maar ook de wat specifiekere vakken over participatie of auteursrecht. Gevolg was dat een blik op de thema’s die aan de orde zouden komen mij leerde dat ik niet veel nieuws zou hoeven verwachten. Herhaling kan natuurlijk weinig kwaad, maar de nadruk op kennis van de vorm in plaats van kennis van de inhoud kwam mij goed uit. De kennis van de theorie en de praktijk doe ik naast mijn studie namelijk ook elders op, zoals tijdens het uit interesse lezen van nieuwemedianieuws en tijdens het ontwikkelen van websites als svcontact.nl.

Kennis had ik dus al eerder opgedaan, maar hoe zat het met mijn debatvaardigheden? Voor de cursus had ik eigenlijk nooit iets concreets over debatteren geleerd. Debatteren was voor mij altijd een middel, zoals tijdens discussies in werkgroepen of tijdens het CIW-debat in juni, maar nooit een doel. Voor de cursus keek ik ernaar uit de vaardigheden van het debatteren nu eens goed te leren, omdat dit het uitdragen van een mening tijdens andere gelegenheden gemakkelijker en meer doordacht moet maken. Wel is het belangrijk om te vermelden dat ik het debatteren, anders dan veel werkgroepgenoten, altijd leuk en interessant heb gevonden. Na drie jaar academisch verantwoorde en ellenlange papers schrijven was deze cursus een kans om eens een keer wat minder academisch verantwoord te werk te gaan. Belangrijkste leerdoel was dit ik aan het eind van de cursus mijn mening op een kwalitatief goede manier kan verdedigen.

Leermomenten
Dat ik al veel had geleerd over de thema’s die aan de orde zouden komen, betekende niet dat ik helemaal niets zou leren van de theorie en de gastcolleges. Het interessante aan de cursus is dat je enorm wordt gestimuleerd je horizon te verbreden. Waar je je in andere cursussen eerst moet verdiepen in de gedachten van de auteur of wetenschappelijke stroming, word je hier vanaf het begin aangezet tot het falsificeren van de stellingen van de sprekers en auteurs. Deze negatieve dialectiek leidt tot de verplichting de zaak van meerdere kanten te benaderen. Extra interessant was daarbij dat ik en vele anderen de cursus wetenschapsfilosofie parallel met deze cursus volgden. In beide cursussen krijg je de taak argumentaties vanuit alle mogelijke wetenschappelijke hoeken te bekritiseren. Dit proces was vooral interessant in de themaweek e-learning, omdat onderwijs/wetenschap het ideale object van kritiek is. Mijn participatie in het CIW-debat dat momenteel gevoerd wordt maakte deze week nog eens extra interessant.

Dan waar het deze cursus om de kern om ging: het opdoen van debatteercompetenties. Naarmate de cursus vorderde werd het debatteren steeds leuker en interessanter. Het eerste college was bedoeld als eerste kennismaking met het debat en leverde dan ook niet echt veel meer op dan dat. Het voorbereiden van een stelling was nog moeilijk en niemand durfde zich helemaal bloot te geven. Wel leerde ik dat een argumentatie afgestemd moet zijn op het publiek.

Week twee was een voorproefje van het lekkers dat ons de rest van de cursus nog te wachten zou staan. Ook ondervond ik dat Jan, Maurice en Frank mijn gevaarlijkste tegenspelers zouden gaan worden. Frank gebruikt veel lef, Maurice gebruikt goede retoriek en Jan trekt snel veel macht naar zich toe. Van deze tactieken kon ik zelf veel leren, maar er moest ook nagedacht worden over de manier waarop hen te bestrijden.

Van week 3 leerde ik veel van het gastcollege en van mijn eigen sterke punten. De directeur van BREIN wist vaak kritiek te counteren met een onverwachte argumentatie. Door negatief bedoelde argumentaties vanuit het publiek uit te leggen in het voordeel van BREIN, kreeg Fuik veel mensen achter zich. Zelf gebruikte ik in het werkcollege dezelfde tactiek door steeds het debat samen te vatten en aan te geven wat nu precies de kern was. Leermoment was dat ik deze tactiek nog vaker moet inzetten, omdat de theatrale tactieken van Jan en Frank hiermee goed verstoord kunnen worden.

In week 4 leerde ik zoals gezegd veel over het thema van de week. Nadeel was dat ik deze opgedane kennis teveel wilde uiten tijdens het werkcollege. Als voorzitter is dit echter geen goed idee. Algemene kritiek was dat ik hierdoor teveel overkwam als een docent. Een complimenteuze opmerking misschien, maar wie wil slagen in de debatkunsten moet de conventies van het debatteren beter kennen. Het maken van deze fout was echter wel leerzaam voor de volgende keer dat ik voorzitter ben.

In week 5 werd er gedebatteerd in viertallen. Dit verliep niet geheel volgens wens. Het thema was voor mij lastig, omdat ik moeite heb de cultuurverschillen tussen televisie(gebruikers) en internet(gebruikers) te vatten. Gecombineerd met een voorbereiding die niet optimaal was kwam het debat niet echt goed uit de verf. Belangrijkste leermoment was dat ik slotzinnen paraat moet hebben en dat een goede voorbereiding met bronnenonderzoek essentieel is.

Week 6 was het hoogtepunt van de cursus. Team Debatsers deed in totaal aan drie debatten mee, die allen winnend werden afgesloten. Over mijn eigen prestatie was ik zeer tevreden. Het lukte ons groepje de volgende stellingen met succes winnend af te sluiten:

· Beeld zal in de toekomst tekst verdringen bij informatieoverdracht.

· Leren door middel van ervaringen is effectiever dan leren uit boeken.

· De Waag speelt in op behoeftes die zij zelf heeft gecreëerd.

De eerste stelling werd in ons voordeel beslist door onze nadruk op de ontologie van beeld en tekst. Onze argumentatie over de idee dat beeld een aanvulling is van tekst en niet andersom bleek een goede houvast. Mijn voornemen om steeds uit te leggen ‘waar het nu in de kern om gaat’, bleek goed te werken. Het tweede debat werd beslist op een ander voornemen. Het dramatiseren van een onderwerp had ik in andere colleges afgekeken van Frank. Door nu op een emotionele manier te waken voor het weggooien van duizenden jaren schriftcultuur kreeg ons groepje het publiek achter ons. Het derde debat was minder uitdagend, omdat de tegenpartij de mist in ging bij het bepalen van de kern van het verhaal. Door mijn nadruk op het ontrafelen van de argumentatie van de tegenpartij wist ik dit al snel te achterhalen. Door deze basis lukte het mij om doeltreffend in te springen op een ontkenning van een heet hangijzer, de digital divide, door de tegenpartij. De winst in het debat van week 6 zorgde voor veel zelfvertrouwen op de weg naar het einddebat van een week later.

De grote climax bleef echter uit. Het einddebat bleek op veel punten te verschillen van de werkgroepdebatten, met een slecht resultaat van team Debatsers als gevolg. Natuurlijk lag dit ook aan ons eigen functioneren. De voorbereiding was uitstekend, met een groot scala aan bronmateriaal. Bij de uitvoering ging het echter mis. Zelf was ik niet goed genoeg getraind in het poneren van ons standpunt, wat dan ook faliekant mislukte. Om te redden wat er te redden viel gingen Jaco en ik soms door elkaar heen debatteren, met een onprofessionele uitstraling als gevolg. Centrale zwakte was echter dat mijn spreekbeurten veel te lang waren. Er werd (te) weinig tijd geboden voor goede inhoudelijke argumentaties, maar toch had ik mij veel beter moeten beheersen. Duidelijk werd dat kort maar krachtig debatteren beter werkt dan aan de hand van uitgeschreven argumenten een lang verhaal afsteken.

Behaalde en niet-behaalde leerdoelen
Deze cursus heb ik veel over mijzelf geleerd. Positieve gedachte is dat ik best wat talent heb voor het debatteren in het openbaar. In vergelijking met anderen vind ik het leuk om en publique te spreken. Waar ik veel beter in ben geworden tijdens de cursus is het ‘counteren’ van andermans argumenten en het gebruik van lichaamstaal. Ook weet ik beter welke fouten ik niet moet maken, zoals het stellen van vragen en het negeren van bronnen.

Wat ik echter nog steeds niet goed beheers is het beginnen van een debat en het beperken van de lengte van mijn spreekbeurten. Zelf vind ik het erg fijn om reactionair te handelen. Net als veel wetenschappelijk onderzoek begin ik mijn betoog graag met een kritiek op andermans argumentatie. Soms moet er echter ook iets ingeleid worden, maar aan die competentie moet ik nog werken. Bij die inleidingen moet ik ook goed op de tijd letten. De laatste jaren heb ik de neiging soms te lang door te praten over onderwerpen. Veelal is dit een teken van zwakte, omdat ik blijkbaar niet goed voorbereid heb hoe het verhaal aan een einde moet komen. Het uitdenken van stappenplannen en mijzelf daar vervolgens strikt aan houden moet ik echt beter onder de knie gaan krijgen. De cursus heeft mij dit besef opgeleverd en dat stemt mij blij, omdat ik later niet gezien wil worden als iemand die veel praat maar weinig zegt.

Week 8 - Eindreflectie Ground Rules

2007-11-04T02:27:00.000+01:00

Deze cursus wil ik in week 4 en na afloop van de cursus uitgebreid reflecteren op de vooraf gedefinieerde grondregels. Nu dus de eindreflectie. Wat mij aan de grondregels opvalt is dat ze voor een groot deel gerelateerd zijn aan de vorm van een debat en niet aan de inhoud. Het Einddebat was het resultaat van deze benadering. Voor mijzelf is het duidelijk dat een debat pas echt waarde krijgt als het wordt gevoerd vanuit de inhoud. Het grote aantal manieren waarop wetenschap bedreven kan worden bewijst dat die inhoud wel gepaard moet gaan met een goede vorm. Wanneer we ons in beginsel echter laten leiden door de vorm en niet meer door de inhoud dan ontstaat een situatie die leidt tot de achteruitgang van wetenschap. Bij het bepalen van grondregels (de vorm) is het dus van groot belang dat de inhoud genoeg vrijheid krijgt en soms zelfs wordt gestimuleerd.

Uiteraard is ook deze zienswijze aan kritiek onderhevig. Wanneer er te weinig aandacht aan vorm besteed wordt verzandt de inhoud vaak in saaie en ellenlange betogen zonder een duidelijke kern. In deze cursus viel mij echter op dat bepaalde grondregels duidelijk leidden tot een neergang van inhoud, terwijl grondregels die de nadruk op de inhoud legden niet goed werden toegepast. Daarom zal ik hier twee van beide soorten grondregels uitlichten.

Grondregels voor een goed debat (Thomas Poell):

Er moet een scherpe stelling of vraag geformuleerd worden, waar zowel sterke argumenten voor als tegen te bedenken zijn. Dit maakt het mogelijk om de verschillende kanten van een probleem uit te diepen (en de voors en tegens op een rij te zetten).

In mijn bespreking van de grondregels in week vier ben ik heel stellig tegen deze grondregel ingegaan. Naar aanleiding van de film 12 Angry Men leek het mij helemaal niet zo evident dat er altijd voor- en tegenargumenten verzonnen moeten worden. Juist in dit postmoderne tijdperk, waarin de waarheid niet meer bestaat, moeten we elke stelling zowel kunnen verdedigen als kunnen verwerpen. Pas als er hevig over een stelling gediscussieerd is en het echt niet lukt om waterdichte betogen tegen een bepaalde argumentaties te houden, dan mag een stelling, om met de woorden van Karl Popper te spreken, voorlopig als waarheid aangenomen worden. Als de presentatiegroep bepaalt of een stelling wel of niet van beide kanten belicht kan worden, dan wordt er geen rekening gehouden met het feit dat anderen dit misschien wel kunnen. Juist tijdens deze cursus lijkt het mij zeer nuttig om getraind te worden in het voeren van betogen voor stellingen waar je het niet mee eens bent. Je horizon wordt ermee verlengd, wat van pas kan komen bij de analyse van het feminisme of de antropologie. Daarnaast ben ik er tijdens de cursus zelf achtergekomen dat er allerlei retorische technieken beschikbaar zijn, waarmee je vrijwel elke stelling (gedeeltelijk) kan verwerpen.

De voorzitter moet ervoor zorgen dat de deelnemers aan het debat de oorspronkelijke vraag of stelling goed in de gaten houden. Dit betekent dat de voorzitter ingrijpt wanneer de discussie een totaal andere richting opgaat.
De voorzitter dient de voortgang van de discussie te bevorderen door in te grijpen wanneer de discussie vastloopt en de deelnemers aan het debat hun standpunt blijven herhalen. Dit kan de voorzitter doen door kort het meningsverschil uiteen te zetten en een voorstel te doen voor verdere discussie.

Deze twee regels vullen elkaar goed aan en maken de kern van de rol van de voorzitter duidelijk. Wat tijdens de debatten duidelijk werd is dat deze grondregel niet goed in acht werd genomen. De voorzitters gedroegen zich over het algemeen slechts als waakhond van de vorm en niet van de inhoud. Te lange discussies werden goed afgekapt, de rust werd bewaard en af en toe werden stille deelnemers tot spreken aangezet. Wat echter voor mij nog belangrijker is, houdt verband met de inhoud.

Vaak liep het debat inhoudelijk vast. De start was meestal redelijk, maar vervolgens kwam er te vaak een punt waarop alles over een bepaald onderwerp gezegd was. Deelnemers hadden niet de moed om toe te geven dat de ander gelijk had, waardoor er voor nieuwe inzichten soms weinig plaats was. Soms verzandde het debat al snel in priegelig gepraat over de precieze interpretatie van de stelling, terwijl dit toch niet het doel van het debat moet zijn geweest. De voorzitters hadden de taak hierop in te springen, maar dit bleef al te vaak uit.

Wat wel opgemerkt moet worden is dat de regels niet moeten ontaarden in een debat waar de lijn van de voorzitter centraal staat. Dit gebeurde namelijk in het debat dat ikzelf voor moest zitten. Juist door mijn frustratie over de leiding van voorgaande debatten nam ik de ‘spelverdeling’ te enthousiast op me. Deels kwam dit door het feit dat ik graag mee wilde doen, anderzijds door de wat lakse houding van de deelnemers. Er waren te weinig ‘vrijwilligers’ die de rol van oppositie op zich wilden nemen door een moeilijk te verdedigen stelling op zich te nemen. Toch had ik mij wat meer afzijdig moeten houden, waar ik naar verloop van tijd achterkwam. Soms komt een debat gewoon echt niet van de grond en dat moet je dan als voorzitter accepteren.

De deelnemers dienen een bron te vermelden wanneer zij een feitelijke uitspraak doen. Dit maakt het voor de andere deelnemers mogelijk om uitspraken te verifiëren. Bovendien voorkomt het dat er ongefundeerde uitspraken worden gedaan.

“Het verwerpen van goede, originele hersenspinsels omdat ze een bron missen zou in een debat verboden moeten worden!” In mijn vorige grondregelkritiek poneerde ik deze stelling. Wat mij toen opviel was dat de ene partij in het debat soms met goede argumentaties kwam, waarop de andere partij de gehele argumentatie verwierp door het gebrek aan bronnen aan te kaarten. Anders dan een wetenschappelijk betoog is een debat niet volledig gestoeld op de aanwezigheid van bronnen. Daarom vind ik het zo apart dat er aan de ene kant weinig op theoretische argumentatie wordt gelet, terwijl anderzijds het gebrek aan bronnen keihard wordt afgestraft.

Afschaffen wil ik de regel echter niet. Natuurlijk is het goed als bronnengebruik gestimuleerd wordt. Het maakt een betoog er veel daadkrachtiger op. Deze stelling moet echter aan de ene kant afgezwakt worden en aan de andere kant aangevuld worden. Ik stel het volgende voor:

De term feitelijk dient veranderd te worden in theoretisch. Een feit komt voort uit een theorie, maar niet alle theorieën zijn feiten. Tijdens de cursus hadden veel geponeerde concepten aangesterkt kunnen worden met namen van belangrijke auteurs. In de Geesteswetenschappen gaat het vaak helemaal niet om feiten, dus het is raar dat de grondregel hiertoe beperkt blijft.

Daarnaast dient de grondregel een belangrijke bijsluiter te bevatten. Bronnen moeten officieel altijd vermeld worden, maar de opponent mag de argumentatie van de ander niet op basis van het gebrek aan bronnen inhoudelijk verwerpen. De opponent dient slechts zijdelings aan te geven dat er geen bronnen gebruikt zijn en dient vervolgens op de inhoud van de argumentatie in te gaan.

Week 8 - Cursusevaluatie

2007-11-04T02:25:00.000+01:00

Aangezien ik hieronder al uitgebreid ben ingegaan op de rol van einddebat, zal deze evaluatie over de rest van de cursus gaan. De vorm van de evaluatie zal puntsgewijs, kort en overzichtelijk zijn, in tegenstelling tot de lange evaluatie hieronder.

DE BLOG past goed bij deze cursus en werkt fijn voor de meeste studenten. Het stimuleert creativiteit, maar die creativiteit wordt nog niet genoeg aangewakkerd vanuit de docenten / de cursus. Wat mij betreft moeten studenten ook bekend worden met online debat, aangezien dat van steeds grotere waarde wordt. De blogosfeer en de forumcultuur zijn in principe beide geschikt voor dit concept. Jammer dat dit idee niet echt toegepast wordt, omdat het het bloggen een stuk leuker maakt. Het simpelweg verplichten van een medium is niet genoeg, het gaat om de forumcultuur of blogosfeercultuur die moet gaan ontstaan. Sommige studenten hebben genoeg ideeën over hoe je dit doet.

DE OPDRACHTEN waren interessant, maar eenzijdig. Elke week weer hetzelfde trucje uithalen is niet echt een stimulans om de blog goed bij te houden. Ook kan de reflectie en controle beter, want dit leidde in Isabella’s werkgroep tot betere participatie. Natuurlijk heeft de student een eigen verantwoordelijkheid, maar als de middelen aanwezig zijn (RSS-readers maken controle secondenwerk) waarom worden ze dan niet gebruikt? Daarnaast zou ik graag zien dat er een casusopdracht toegevoegd wordt. Zo doet niet iedereen precies hetzelfde en word creativiteit gestimuleerd.

DE GASTCOLLEGES passen goed bij de cursus. Misschien zou het wel interessant zijn om volgend jaar weer eens wat nieuwe gastsprekers aan te trekken. NMAD is een van de weinige cursussen met zo een sterke band met het bedrijfsleven, waardoor de rol die het speelt binnen de opleiding groot is. Contact met bedrijven kan allerlei mooie dingen opleveren, dus zou het fijn zijn als NMAD veel aandacht aan die ‘missie’ blijft besteden. Second Life, Auteursrecht en De Waag mogen wat mij betreft een keer vervangen worden door de gebieden 3d-internet (Google Earth), Privacy (Google of Hyves) en Web 2.0 (Crossmedia). Dit haalt de richting digitale cultuur binnen CIW misschien wat meer uit het heersende paradigma en laat zien dat docenten ook wat verder durven te denken.

DE WERKCOLLEGES hebben een hele goede invulling gekregen. Daarom heb ik ook maar een paar verbeterpuntjes kunnen bedenken. De link tussen de blogs en het de werkcolleges mag iets meer duidelijk worden. Het mooiste was het geweest als de kritiek op de debatten in realtime verwerkt kon worden op het blog, met bijvoorbeeld een laptop. Eigenlijk is het voor een cursus als deze jammer dat het meenemen van laptops in de collegezalen nogal taboe is. Misschien lost meer controle op de blogs deze kloof al op en sommige studenten wisten hun aantekeningenzee prima te converteren naar het internet.

Een tegen een debatteren werkt volgens mij niet zo goed. De aanwezigheid van voorzitters daarentegen juist weer wel. Het volpraten van drie minuten vind ik teveel aandacht krijgen. Het doel ervan is waarschijnlijk dat deelnemers hun standpunt duidelijk leren uitdrukken. Deze tactiek kan echter ook in een reactie aan het eind van het debat gebruikt worden, wat het ook nog eens interessanter en moeilijker maakt. Er moet dus in mijn opinie aandacht komen voor het opbouwen van spreekbeurten in het algemeen en niet alleen aan het einde.

Een interessante aanvulling zou misschien het uitnodigen van gasten tijdens werkcolleges kunnen zijn. Dit zou verzorgd kunnen worden door de presentatiegroep. Een hoogleraar of docent is eenvoudig te regelen en wie weet wat het oplevert. De autoriteit van een gast levert in ieder geval waarschijnlijk meer op dan een voorspelbare presentatie over een onderwerp waar niemand nog in bijgepraat hoeft te worden.

Deelnemers moeten misschien nog meer gestimuleerd worden om deel te nemen aan het debat. Dit is het doel van de cursus dus niet deelnemen is in feite weggegooid geld. Misschien kunnen mensen in de cursusomschrijving al voor consequenties van stilte gewaarschuwd worden. Voor de rest was de sfeer wel uitstekend met een gezellige en nuttige kroegentocht als resultaat.

Week 7 - Evaluatie Einddebat

2007-11-04T02:21:00.000+01:00

Het einddebat stond gepland als grande finale van de cursus Nieuwe Media en het Actuele Debat. De beide werkgroepen waren in zes weken afgetraind en klaargestoomd voor de finale, waarin het tot een clash tussen inhoud (Poell) en stijl (Isabella) zou komen. Wat bleek echter: precies zoals in vele (voetbal-)finales bleken alle voorspellingen waardeloos. De finale week op zoveel punten af van de debatten in de werkgroepen dat geen enkele vergelijking opging. Helaas, want de kwaliteit was ver te zoeken en de nadruk op inhoud van Groep Poell kreeg weinig kans. Maar wat waren nu de oorzaak, het gevolg en de lering die we uit het verloop van het einddebat kunnen trekken?

De oorzaak van de manier waarop het debat plaatsvond zat hem in een aantal dingen. Ten eerste was het tijdstip van het debat niet gunstig. Deelnemers die tijdens de werkcolleges altijd fris, fel en fruitig waren, hadden nu moeite hun hoofd naar debatteren te zetten. Dit viel vooral op bij Frank, die zijn imponerende manier van praten op de vroege ochtend nog niet geactiveerd leek te hebben. Een tweede oorzaak voor het inhoudsloze debat was misschien de klassenopstelling. Meer dan normaal werd er een kloof gecreëerd tussen debaters en publiek. Het publiek had het idee geen onderdeel te zijn van het debat en de debaters kregen het idee een show te moeten geven voor hun publiek. De aandacht werd hiermee weggeleid van de inhoud en retoriek. Laatste oorzaak was wellicht dat de werkgroepen op een verkeerde manier tegen elkaar werden opgehitst. Competitie is leuk en prestatiebevorderend, maar de manier waarop het gebeurde leidde toch vooral tot competitievervalsing. Een debat met slechts twee groepen en een publiek dat slechts afkomstig is uit die werkgroepen is te vergelijken met een parlement met slechts twee fracties. Alleen overlopers kunnen de strijd in het voordeel van een van beide groepen laten beslissen.

Deze drie eigenschappen leidden in mijn ogen tot het volgende gevolg. De argumentatie van alle groepen kwam ondanks een goede voorbereiding ondoordacht naar voren. De zenuwen van het niet willen verliezen, het vroege tijdstip en de focus op show in plaats van inhoud leidde tot geschreeuw en inhoudsloos geratel. Sommige groepen konden helemaal geen mening vormen, anderen kwamen met kansloze argumenten en weer anderen haalden elkaars argumenten finaal onderuit. Een groepje stelde bijvoorbeeld dat het bij interactieve tv niet om geld draait, waarna een collega niet veel later beargumenteerde dat de interactieve tv vooral commercieel uiterst interessant is. Wij als Debatsers kregen een groepje tegenover ons dat onder andere beweerde dat simulatiegames geen games zijn. Op zich is zo’n knullige uitspraak niet erg, want iedereen mag fouten maken. Het probleem dat veroorzaakt werd door oorzaak 3 was echter dat dat groepje ons nog bijna ‘versloeg’ ook. Natuurlijk maakten ook wij fouten, waaronder mijn veel te lange spreekbeurten, maar wie enigszins op de inhoud lette kon een keuze voor de andere groep niet verantwoorden.

Vervolgens kan ik enkele verbetersuggesties voorstellen. Wat het einddebat ten goede zou komen is een ander tijdstip voor het einddebat. Een praktisch en kinderachtig bezwaar wellicht, maar in andere cursussen is al gebleken dat de setting een grote rol kan spelen. De eindpresentaties van Instrueren en Overtuigen en Practicum Nieuwe Media werden gehouden in zalen met charme en historie, wat zorgde voor een onvergetelijke ervaring. Aangezien ook NMAD een evidente praktijkbasis heeft, zou ik in ieder geval proberen de cursus ook buiten de universiteitsmuren te laten treden. Camera’s, dresscode en een professionele jury maken de dag compleet.

De roep om een professionele jury brengt mij tot een tweede puntje van kritiek. Het Einddebat wordt namelijk neergezet als hét einddoel waar het allemaal om draait, zonder dat de randvoorwaarden dit legitimeren. Zoals al bleek uit het verhaal van professor Simons is reflectie het gereedschap waarmee kennis gecreëerd wordt. Het belangrijkste element waar het tijdens het einddebat aan het geschort is echter juist deze reflectie. De feedback op hun debatkunsten die bij studenten blijft hangen is het resultaat van de stemronde. Zoals betoogd is deze stemronde te subjectief voor woorden, waardoor de waarde ervan vrijwel nihil is. Wat mij betreft wordt deze empirische methode daarom vervangen door een kritische of structuralistische methode. Een grande finale met een wat chiquere setting, waarbij een gastjury samen met het publiek kritisch en objectief op het debat reflecteert, kan de nadruk die erop wordt gelegd in de cursus pas echt verantwoorden. Zonder dat het ten koste gaat van de uiterst effectieve competitie- en groepssfeer.

Week 5 - Evaluatie Debat

2007-11-04T02:18:00.002+01:00

Deze week werd er gediscussieerd over het thema televisie. Zelf mocht ik plaatsnemen in het groepje van vier dat de stelling ‘televisie zal user-generated worden’ moest verdedigen. Het bleek moeilijk de stelling te verdedigen, maar ook om hem te weerspreken. Al met al ontstond er een warrig debat waarin veel fout ging. Gelukkig maar, want met het einddebat dat steeds dichterbij kwam moest er weer iets zijn om van te leren.

Vanuit ons standpunt probeerden we de discussie niet over ‘televisie zal user-generated worden’ maar ‘televisie moet user-generated worden’. Hierdoor konden we allerlei voordelen van web 2.0 als argument gebruiken. Helaas werkte de tegenpartij hier niet erg aan mee. Ze reflecteerden steeds op de stelling die op de powerpoint stond. Het debat werd niet bepaald duidelijk en interessante onderwerpen bleven achterwege.

Het debat over de originele stelling hadden we natuurlijk ook gewoon kunnen verdedigen. Helaas was de voorbereiding van ons groepje niet ideaal waardoor onze argumenten niet helder naar voren kwamen. Wat vooral mis ging was het gebrek aan brongebruik. We verdedigden de stelling de tv nu al user-generated is, maar werden deels terecht gewezen op het gebrek aan bewijs. Een betere voorbereiding en minder aandacht voor de stelling zelf zijn dan ook ground rules die beter gehandhaafd moeten worden. Plus een portie enthousiasme, want al is het een onderwerp dat iedereen wel interessant vind maar waar niemand een mening over blijkt te hebben: wie een debat wil winnen moet ervoor strijden.

Week 7 - Argumentatie Einddebat Debatsers

2007-11-04T02:18:00.000+01:00

Hierbij de voorbereiding van team Debatsers op het einddebat. Jaco, Katja, Marije en ik hebben ons eerst in brainstormsessies voorbereid, om vervolgens alles efficiënt met behulp van Google Docs uit te werken. De vorm van onderstaand document is puntsgewijs, omdat het document als handboek diende tijdens het debat. De vraag of die tactiek slim is gebleken beantwoord ik in de evaluatie van het debat. Stelling 1 (Moeten games worden ingezet in het onderwijs) is hoofdzakelijk door mij uitgewerkt.

Stelling 1//Eerste ronde

Stelling: Moeten games worden ingezet in het onderwijs? Ja!
Deelnemers:
Voor zijn: Jaco, Katja, Marije en Tom (Debatsers)
Tegen zijn: Suzan de Bont, Robbert van Ooijen, Lukie Stalenhoef, Joris Pekel

Inleidend betoog (45 sec)
------------------------

Onze argumenten (Inleiding..)

Het lost problemen van het huidige onderwijs op

Leerlingen zijn niet gemotiveerd

Leerlingen willen meer dan alleen lezen

Het onderwijs moet aan steeds hogere eisen voldoen voor de beoogde kenniseconomie (met gamen doe je veel competenties op)

Het past binnen huidige opvattingen over goed onderwijs

Leren moet gericht zijn op het behalen van doelen (competentiegericht leren, hoorcollege Simons)
Leren moet leuk zijn (hoeft niet toegelicht te worden)
Leren moet creatieve geesten ontwikkelen (de creatieve sector krijgt een steeds grotere rol in de maatschappij/economie, rol van games daarin wordt pas later toegelicht)
Leren in groepen is goed (de games van de laatste jaren vervullen deze taak goed)

Zinnen die herhaald mogen worden

Goed dat het huidige onderwijs daartoe in staat is. Gelukkig zijn games dit ook en ze voegen zelfs nog iets toe!

Er is een probleem in het huidige onderwijs en dat moet opgelost worden!

We zeggen niet dat het huidige onderwijs geheel vervangen moet worden, maar wel dat games te interessant zijn om ze links te laten liggen!

Tegenargument (1)
Games zijn niet constructief, ze zijn op ervaringen gebaseerd (je doet wel veel maar je leert er niets concreets van)

Counter:
Het begrip is een belangrijke visie op leren met veel aanhangers en betekent dat de leerling zijn eigen kennis construeert uit de ervaringen en de kennis die hij zelf opdoet

Games waren inderdaad niet erg constructief. Tomb Raider draaide om het oplossen van een lange reeks kleine problemen waar bijvoorbeeld weinig visie voor nodig was

Tegenwoordig ligt dat anders.

Games worden crossmediaal gebruikt en het draait vaker om een eindproduct waar veel visie voor nodig is.

Eindproduct: Bij populaire simulatiegames (van de werkelijkheid!) als Sim City’s, Tycoons en Championshipmanagers gaat het om een eindproduct dat pas goed wordt als je ontzettend veel aspecten beheerst

Crossmediaal: Fraps (filmpjes), screenshots en databases uit games worden gepubliceerd op het internet (Web 2.0) Ook zijn er veel forums waar van alles op een kritische manier besproken wordt.

Conclusie: Leren door.. (Artikel Herz, 2003)

Constructieve eindproducten: virtuele steden, onoverwinnelijke voetbalclubs en opgenomen worden in guilds met aanzien (WoW)

Zelfreflectie: het eigen leerproces wordt vastgelegd met fraps, screenshots en database-exports en op forums besproken

Leren in groepen: op forums of in multiplayerspellen wordt veel van elkaar geleerd. Er is altijd het streven de beste te zijn. De beste speler of de beste groep spelers. Een Amerikaanse competitiesituatie dus, maar zonder de slechte dingen omdat het virtueel is.

Tegenargument (2)
Huidige educatieve games stellen niets voor en zijn niet populair bij de leerlingen

Counter:
Dit ligt aan de manier waarop educatieve games momenteel gemaakt worden en niet aan het concept "educatieve game" zelf. Ontwikkelaars zouden meer moeten afkijken bij de makers van recreatieve games

Bron "Parels en Groeibriljanten" (EPN):

Waar recreatieve games echter bij jongeren razend populair zijn, is het enthousiasme over educatieve games veel minder.

Naarmate de meerwaarde van games duidelijker in beeld komt, neemt ook de verbazing toe over het onbenut laten van de motiverende stimulansen in educatieve programmatuur. (zie: Netkwestie).

Educatieve games worden teveel ontworpen vanuit het bestaand lesmateriaal. Dat is een van de conclusies uit een recente studie Parels en Groeibriljanten.

Ontwikkelaars zouden meer moeten 'afkijken' bij de recreatieve collega's. Het onderscheid tussen educatieve games en recreatieve games lijkt meer en meer te vervagen.

Verder nemen de aanwijzingen toe dat het spelen van recreatieve games educatieve waarde heeft. Opbrengsten doen zich bijvoorbeeld voor op het gebied van logisch denken en concentratie.
Verder bevorderen games de attitude van samenwerkend leren door uitwisseling van ervaringen met anderen.

Tegenargument (3)
Games zijn te duur, er is al een lerarentekort en zo weinig geld dat Plasterk de studiebeurs wil afschaffen

Counter:

Games kunnen ons juist afhelpen van de geldproblemen

Een opsomming van kosten en opbrengsten die meespelen, waardoor games een goede investering kunnen zijn:

- Open Source is in opkomst (Second Life) en door het goede doel dat educatie is zou een initiatief dat hiervan gebruik maakt zeer zeker nut hebben

- Als de games goed op de markt gezet worden kan het verkocht worden aan instellingen over de hele wereld

- Leraren en klaslokalen zijn nog wel nodig, maar er kan meer op lange afstand gewerkt worden

- Web 2.0 maakt het mogelijk om zelf allerlei dingen te creëren waardoor het ontwikkelen van een spel minder geld kost

Maar vooral (wellicht goede afsluiting debat):

Het effect op de lange termijn is levensgroot! Een onderwijssysteem dat incompetente kenniswerkers aflevert en de multimediajeugd van deze tijd het plezier in het leren ontneemt kost miljarden! Alle middelen moeten nu ingezet om binnen nu en pakweg 10 jaar slimme, vaardige en creatieve leerlingen af te leveren die de concurrentie met de boekenwurmen uit Amerika, China en India aankunnen! Op ijverigheid redden we het niet, we redden het alleen als we doortastend en creatief leren denken en handelen!

Tegenargument (4)
Games zijn slecht voor je (RSI, geweld, verslaving)

Counter
Verslaving: Spelen en winnen is inderdaad zó leuk dat er bij sommigen een verslavende werking kan optreden. Sommige topsporters willen koste dat kost winnen en enkelen raken verslaafd aan het spel met soms RSI tot gevolg. Gelukkig blijkt hieruit dat ook veel Nederlanders de wil om zo hoog mogelijk te komen toch in zich hebben! Dit kan van de mentaliteit op scholen en universiteiten meestal niet gezegd worden, zeker niet ivm India en Amerika. Door spelers beter te begeleiden kunnen we van dit voordeel van games gebruik maken zonder de nadelen teveel tegen het lijf te lopen.

Geweld: juist goede (educatieve) games maken met minder geweld (oorlogsgame, geschiedenis, met minder expliciet geweld bijvoorbeeld)
RSI: nieuwe interfaces inzetten (bevordert ook creativiteit en fysieke competenties)

Tegenargument (5)
Digital Divide

Counter
Je moet hier progressief mee omspringen ipv conservatief: zorgen dat meisjes meer gaan gamen ipv zorgen dat jongens minder gaan gamen. Meisjes willen wel leren (en niet perse spelen) dus zijn educatieve games zeer geschikt om de kloof te overbruggen.

Tegenargument (6)
Games zijn alleen geschikt voor leerlingen die niet uit boeken kunnen leren

Counter Óf Extra Argument (als het stilvalt):
Games ontwikkelen creatieve geesten waar een grote maatschappelijke/economische behoefte aan is

De grote Johan Huizinga (Homo Ludens) benadrukte 100 jaar geleden al dat creativiteit, gevoel en fantasie steeds belangrijker wordt door de opkomst van machines, en nu, computers en Aziaten.
Momenteel komt al veelvuldig in het nieuws dat er een grote vraag is naar de creatieve sector. Games zijn bij uitstek geschikt als motor voor het opvullen van die vraag.
Hoe?
Voornamelijk voor een wat lager niveau: Doordat 'spelen' creativiteit oplevert (Huizinga)
Voornamelijk voor hoogopgeleiden: doordat de Computergame (net als het theater) een medium is dat alle andere media in zich kan hebben (tv, film, schrift, radio, toneel, muziek, enz.)
Hierdoor kunnen potentiële mediawetenschappers of media-ontwikkelaars de media respectievelijk bekritiseren en origineel inzetten/experimenteren. (hetzelfde geldt natuurlijk voor simulatiegames --> soldaten, architecten, voetbalmanagers enz)

Bron: Publicatie "Games, meer dan spelen"
De Nederlandse historicus Johan Huizinga waarschuwde in zijn werk Homo Ludens als één van de eersten voor de gevaren van deze tendens (alleen nog oog op 'werken werken werken'). Hij benadrukte in dit werk het belang van het spel op de maatschappij en haar cultuur. In het productieproces zou de mens immers snel vervangen worden door machines en robots. De mens kon dan niet anders, dan terugvallen op zijn gevoel, fantasie en creativiteit.

Stelling 2//Halve finale

Stelling: Is virtueel contact even waardevol als real life contact?
Deelnemers: De winnaars van het derde debat vinden van wel en de winnaars van het vierde debat vinden van niet.
Tegen

Inleidend betoog (45 sec)

------------------------

Onze argumenten (1)

Virtueel contact heeft tekortkomingen in 3 aspecten van communicatie (waarvan we er 2 noemen):

verbaal (het ontbreken van klanken, de beperkte mogelijkheden voor het doen van taaluitingen, zoals een kleine chatregel)
non-verbaal (het ontbreken van lichaamstaal)
fysiek (het ontbreken van de fysieke aanwezigheid en het lichamelijk contact)

Virtueel contact is minder setting-afhankelijk en daarmee brengen we nog meer tekortkomingen aan het licht. Houtkoop (handelen in taal 200?) schrijft hoe communicatie verschilt in verschillende omgevingen. Communicatie op een terrasje verschilt van communicatie in een kerk. Omgevingsafhankelijke ervaring kun je niet opdoen achter je pc.

Daarnaast blijkt dat we in onze reële communicatie geregeld op communicatieproblemen stuiten, ondanks dat we over alle tools beschikken om op een juiste manier te communiceren.

Samenhangend tegenargument (2)

Digitale technologie vult deze tekortkomingen aan met audio en video.

Weerlegging (3)

Onze gereguleerde (regels) communicatieprocessen (interactie) zijn sinds het ontstaan van de mens in ontwikkeling geweest. Zelfs na 200.000 jaar staat communicatie in de belangstelling van ons en een breed scala aan wetenschappen voor wie zij, de communicatie, geheimen verbergt. Na 200.000 jaar zijn communicatieproblemen een alledaags verschijnsel in de reële werkelijkheid, in de reële communicatie. Digitale technologie vormt slechts een extra kanaal voor communicatie en vergroot zodoende de kloof tussen communicatiedeelnemers, waardoor de communicatie nog problematischer wordt.

Opvolgend de weerlegging (4)

De reële werkelijkheid is waardevoller dan de virtuele werkelijkheid. Niet alleen is reëel contact een 200.000 jaar oude traditie, in de reële werkelijkheid zijn na die 200.000 jaar de communicatieprocessen beter geconstrueerd dan in de huidige, virtuele werkelijkheid.

Opvolgend de weerlegging(5)

Grice, Mazeland, Houtkoop en natuurlijk Koole, Tom Koole (Universiteit Utrecht) wel te verstaan zijn slechts een van de vele wetenschappers die talloze communicatieproblemen aan het licht hebben gebracht en hebben laten zien hoe reële communicatie bepaald wordt door bepaalde regels. In virtueel contact moeten deze regelsystemen nog tot stand worden gebracht (denk aan het interpreteren van, emoticons, afkortingen, internettaal en lange reactietijden) en deze regelsystemen lopen daarmee ook 200.000 jaar achter in de ontwikkeling.

Definities

Bij virtuele werkelijkheid moet je niet alleen denken aan virtuele werelden als Second Life, maar ook chatprogramma's bijvoorbeeld kunnen een virtuele ontmoetingsplaats vormen. Hiermee voorkomen we dat de tegenpartij de stelling slechts op een beperkt aantal toepassingen betrekt. Bedenk: onze argumenten zijn universeel ;)

Stelling 3//Finale

Stelling: Is de amateurisering van de media positief of negatief?

Deelnemers: De winnaars van het eerste halve finale vinden het positief en de winnaars van de tweede halve finale negatief
Tegen

Kern

Nadelen benadrukken van wat er gebeurt als de 'burger' een dominante rol gaat spelen binnen de journalistiek.

Inleidend betoog (45 sec)

De amateursering van de media houdt in dat er een grote groep producenten bij is gekomen. Daar waar de media eerste nog werd gedomineerd door de professionele journalistiek, neemt de de amateuristische content van de burgerjournalist een steeds groter aandeel in binnen het medialandschap. Voorbeelden hiervan zijn: YouTube, Skoeps en Blogspot.

Vanwege het feit dat tegenwoordig iedereen content kan produceren neemt de kwantiteit van de content toe en de kwaliteit af. Houdt de 'burgerjournalist' zich aan de gedragscodes van de journalistiek? Past hij bijvoorbeeld 'Hoor en Wederhoor' toe? Hoe betrouwbaar is amateuristische content eigenlijk? Willen we wel veel, maar oppervlakkige informatie?

Een andere vraag die je jezelf zou kunnen stellen is of we er wel op zitten te wachten dat iedereen voor journalist kan spelen. Hoe waardevol is bijvoorbeeld het oordeel van de groenteman over het asielbeleid ten op zichte van een deskundig oordeel van een hoogleraar?

De amateurisering heeft daarnaast ook tot gevolg dat er misbruik wordt gemaakt van de vrijheid van meningsuiting. Iedereen roept maar wat hij vindt en er ontstaan zelfs heuse Hate-sites.

Tot slot wil ik graag benadrukken dat amateur content het uiteindelijk zal afleggen tegen professionele content. Kijk bijvoorbeeld op YouTube. De laatst 10 gekeken filmpjes zijn allemaal bestaande content.

Eventuele tegenargumenten + verwerpingen

1. Het is juist heel mooi dat de journalistieke content van onderaf wordt bepaald en niet langer topdown. Hierdoor kan iedereen zijn mening laten horen en wordt niks ons meer opgelegd.

De vraag is: willen we dat iedereen zijn mening geeft. Willen we niet alleen de mening horen van mensen die er verstand van hebben? Wat is de meerwaarde van iedereen zijn zegje laten doen??

2. Deze ontwikkeling past perfect binnen het idee van web 2.0 waar de gebruiker de content bepaalt en produceert. De user generated content is de toekomst.

Het plaatsen van user generated content is een hype, waar het 'nieuwe' inmiddels al een beetje van af is. Uit onderzoek van Gartner is gebleken dat het bloggen inmiddels al over zijn hoogtepunt heen is. Dat iedereen weet hoe een weblog werkt, hoeft nog niet te betekenen dat iedereen er ook daadwerkelijk gebruik van maakt.

3. De amateur journalistiek maakt het mogelijk dat we beelden zien die we anders niet te zien hadden gekregen. De traditionele journalistiek kan niet altijd ter plaatse zijn als er iets gebeurt, maar er is altijd wel een burger aanwezig, die het nieuws kan vastleggen met zijn camera. Kortom de amateur journalistiek is een verrijking voor het huidige media landschap.

De betrouwbaarheid van de content laat te wensen over. Amateur-journalisten hebben immers geen kennis van de journalistieke gedragscodes. Passen zij wel hoor en wederhoor toe? Hoe betrouwbaar zijn de bronnen?

4. Historisch gezien zijn de meeste media opgezet door amateurs. Een voorbeeld is de radio. De basis voor de krant is ook ooit gelegd door amateurs. Pas later zijn mensen hun geld gaan verdienen met het maken van content voor deze media. Dus zo slecht is het helemaal niet om de gebruiker de content te laten bepalen.

Een systeem ontstaat niet zomaar. Daar gaat een jarenlange ontwikkeling aan vooraf. Waarom zouden we een systeem dat zoveel kennis bevat plaats laten maken voor een systeem waarin onbetrouwbare, oppervlakkige content de overhand krijgt?

Week 6 - Synopsis Digital Divide

2007-11-04T02:16:00.002+01:00

Reconsidering political and popular understandings of the digital divide

Neil Selwyn probeert hier een theoretisch kader te scheppen voor de problematiek rond de ‘digital divide’. De digital divide is de kloof die is ontstaan tussen de bekende ‘internetgeneratie’ en de mensen die geen toegang hebben tot computers. Dit probleem is al langer bekend en er wordt alles aangedaan om ook de bejaarden en de arme landen aan computers te helpen. Deze naïeve oplossing is echter volgens Selwyn verre van genoeg. Het probleem heeft een veel bredere horizon dan vaak wordt gedacht. Een theoretisch kader is daarom een goed startpunt om het probleem concreet en effectief te benaderen.

Kort maar concreet gezegd doet Selwyn onderzoek naar de begrippen die van belang zijn als we praten over de digital divide. Zijn werk is dus duidelijk te plaatsen als een kritiek. Door gangbare conventies over de digital divide te herevalueren, komt Selwyn tot meer kennis over de ontologie van het probleem. De auteur evalueert geïnstitutionaliseerde begrippen als ‘access’, ‘ict’ en ‘use’. Het overdenken van deze begrippen leidt tot het besef dat er een belangrijk verschil is tussen toegang tot en gebruik van ict. Als ouderen toegang hebben tot ict, ze kunnen een pc aanschaffen, betekent dit nog niet dat de digital divide niet op hen van toepassing is. Chatten met hun kleinkinderen is immers nog niet mogelijk, omdat ze niet weten hoe ze de computer kunnen gebruiken. Parallelle voorbeelden zijn te trekken naar arme landen.

Selwyn concludeert dat het begrip ‘kapitaal’ onderscheiden kan worden in drie vormen: economisch kapitaal, cultureel kapitaal en sociaal kapitaal. Wie een van deze vormen mist kan volgens hem niet goed participeren internetmaatschappij. Wie dankzij de aanschaf van een computer (economisch kapitaal) en het lezen van ict-tijdschriften (cultureel kapitaal) zover is gekomen dat zijn computer opstart, kan alsnog niet participeren op internet als hij geen vrienden of hulplijnen heeft die hem kunnen helpen met de internetverbinding (gebrek aan sociaal kapitaal). Voorbeelden als deze laten zien dat Selwyn een belangrijke kwestie aansnijdt.

Het artikel van Selwyn laat zien dat het goed is om begrippen nauwkeurig te evalueren. Deze methode van onder andere de Frankfurter Schüle en Immanuël Kant heeft vele paradigma’s bekritiseerd met verbeterde paradigma’s als gevolg. Denken we in de samenleving te weinig na over de begrippen die we gebruiken, dan kan het wel eens zijn dat we finaal de verkeerde richting opgaan. Op begrippen die betrekking hebben op de digitale cultuur lijkt deze stelling extra goed op te gaan. Politici en commerciële instellingen gebruiken maar al te vaak hippe begrippen over internet en technologie, zonder dat ze er echt wat van af weten. Het is de taak van de wetenschap om beleidsmakers erop te wijzen, omdat verkeerd gebruikte begrippen anders tot nare dingen kunnen leiden.

Ook binnen de wetenschap moet men echter oppassen. De empirische methode bijvoorbeeld is vaak gestoeld op begrippen die als waarheid worden aangenomen. Onderzoek naar de digital divide waarbij alleen de mensen met en zonder internetverbinding waren onderscheiden, had een geheel verkeerd beeld gegeven. Empirisch onderzoek over de digital divide, zoals dat van Castells (2001), neem ik daarom meestal met een korreltje zout. Er zijn zoveel gradaties van ‘toegang tot internet’ dat het erg moeilijk is ze onder enkele noemers te vangen. Daarnaast verandert het internetlandschap razendsnel. De 100-dollar-laptop, opensourcetoepassingen en wifi over tientallen kilometers kunnen problemen plotsklaps veranderen of voorspellingen over deze innovaties kunnen niet uitkomen. Wel vind ik het altijd interessant na te denken over problemen vanaf een metaniveau. Een stelling van Castells die beweert dat het verkleinen van de digital divide nuttiger is dan het bieden van andere ontwikkelingshulp, zet mij voor lange tijd aan het nadenken.

Stelling: arme landen zullen door het internet nog armer worden

Week 6 - Evaluatie Debat WC6

2007-11-04T02:16:00.001+01:00

Deze week ging ik in debat over de volgende drie stellingen:

Beeld zal in de toekomst tekst verdringen bij informatieoverdracht.
Leren door middel van ervaringen is effectiever dan leren uit boeken.
De Waag speelt in op behoeftes die zij zelf heeft gecreëerd.

Het was de laatste week waarin het debatteren kon worden geoefend, dus kon het debat gezien worden als de generale repetitie voor het einddebat.

De eerste stelling werd in ons voordeel beslist door onze nadruk op de ontologie van beeld en tekst. Onze argumentatie over de idee dat beeld een aanvulling is van tekst en niet andersom bleek een goede houvast. Mijn voornemen om steeds uit te leggen ‘waar het nu in de kern om gaat’, bleek goed te werken. Deze meta-kritiek kan dan ook worden gezien als een belangrijke ground rule voor wie een debat winnend wil afsluiten.

Het tweede debat werd beslist op een ander voornemen. Het dramatiseren van een onderwerp had ik in andere colleges afgekeken van Frank. Door nu op een emotionele manier te waken voor het weggooien van duizenden jaren schriftcultuur kreeg ons groepje het publiek achter ons. Vooral de Ground Rules van het presenteren worden hier goed benut. Debaters moeten goed bewust zijn van de verschillen tussen een debat en een discussie.

Het derde debat was minder uitdagend, omdat de tegenpartij de mist in ging bij het bepalen van de kern van het verhaal. Door mijn nadruk op het ontrafelen van de argumentatie van de tegenpartij wist ik dit al snel te achterhalen. Door deze basis lukte het mij om doeltreffend in te springen op een ontkenning van een heet hangijzer, de digital divide, door de tegenpartij. Deze tactiek kan dan ook aan de grondregels toegevoegd worden. Debaters moeten inconsistenties in het verhaal van de tegenpartij zien te traceren. Belangrijker bij het opstellen van Ground Rules is echter dat fouten voorkomen worden. Een grondregel als “gebruik de stelling niet als harnas, maar probeer je argumentatie creatief rond de stelling vorm te geven” kan de oppositie van deze week helpen.

De winst in het debat van week 6 zorgde voor veel zelfvertrouwen op de weg naar het einddebat van een week later.

Week 6 - Gastcollege Henk Zeijts

2007-11-04T02:16:00.000+01:00

Henk Zeijts was deze week aanwezig om meer te vertellen over Stichting de Waag, dat door een internationalisering door het leven gaat als Waag Society. Zeijts gaf verantwoordelijk te zijn voor het praten over en voor Waag Society, terwijl het grootste deel van de stichting zich bezighoudt met de techniek en creativiteit. Dat De Waag inderdaad vooral op de praktijk is gericht werd duidelijk door het wat onsamenhangende en theoretisch zwakke verhaal van Zeijts. Dit neemt echter niet weg dat De Waag juist door haar praktische nut veel toekomst heeft.

Zeijts begon met een verdieping van de grondslagen van Waag Society. Deze grondslagen lijken behoorlijk goed uitgedacht en laten zien dat De Waag zich heel specifieke op bepaalde domeinen richt. Aanleiding dus om hier een mooi wetenschappelijk verantwoord betoog aan vast te plakken zou je denken, maar dit was aan Henk Zeijts niet echt besteed. Voor mijzelf waren de vier doelgroepen (Zorg, Cultuur, Publiek Domein en Onderwijs) en de vier domeinen (Locative, Collaborative, Sensitive en Narrative) echter aanleiding mijn wetenschappelijke kennis en hersenen eens goed aan het werk te zetten.

Hier zijn we direct bij de kern gekomen van wat Waag Society doet: de stichting zet aan tot nadenken. Door te handelen vanuit de praktijk komen allerlei praktische en theoretische problemen aan het daglicht. Het lijkt geen wetenschappelijke manier van handelen, maar het heeft wel allerlei wetenschappelijke verdieping als gevolg. Alleen het feit dat Waag Society als gast is gevraagd in plaats van een commercieel instituut met een minder specifieke doelgroep, zegt wat dat betreft al genoeg. Vrijwel alle concepten die De Waag presenteert, van Verhalentafel voor bejaarden tot DJ-set voor vmbo-scholieren, zijn rijp voor wetenschappelijke reflectie.

Maar betekent dit dat iedere organisatie wat ontwerpers bij elkaar kan brengen om een product te maken dat zomaar object van wetenschappelijk onderzoek wordt? Nee. De Waag laat met zijn focus op niet-standaard doelgroepen, waaronder dus zorg en cultuur, zien dat het afhankelijk is van een groter maatschappelijk probleem: de digital divide (zie Selwyn, 2007). Door met specifieke producten de kloof bloot te leggen beseffen ‘normale’ mensen, maar ook wetenschappers, dat er nog veel problemen zijn die opgelost moeten worden. De vier domeinen van de digitale cultuur die De Waag vervolgens betreedt zijn ook al ondervertegenwoordigd in vergelijking met domeinen die commercieel aantrekkelijker zijn. Hiermee laat De Waag letterlijk zien dat er in de digitale cultuur ondergeschoven kindjes zijn, die wellicht met ‘ondergeschoven middelen’ meer aandacht kunnen krijgen.

Week 5 - Kritisch commentaar gastcollege Elsa Gorter

2007-11-04T01:42:00.000+01:00

Als het onderwerp televisie de revue passeert besef je als nieuwemediawetenschapper altijd weer hoe complex de verschillen tussen televisie en computer kunnen zijn. Soms bekruipt mij het gevoel dat hele culturen aan de hand van de verschillen tussen televisie en computer te definiëren zijn. Jong / oud, man / vrouw, rijk / arm, hoogopgeleid / laagopgeleid, progressief / conservatief: een taxonoom zou elk van deze essentiële groepen zo achter het medium tv of computer kunnen scharen. Een wat pretentieuze hypothese wellicht. Wat echter steeds maar weer blijkt is dat internetgoeroes het medium televisie maar niet te pakken kunnen krijgen. Tivo, Tele2, Mine en nu weer Joost: de Nederlander wordt al jaren achtervolgd door digitale tv, maar laat zich nog niet echt pakken. Voor veel andere problemen denk ik altijd al snel een oplossing te hebben, maar dit raadsel is voor iemand die bijna nooit meer tv kijkt erg ingewikkeld. Een gastcollege van een voormalig lotgenoot aan de Universiteit Utrecht die het probleem nu vanuit de praktijk probeert op te lossen is daarom een welkome steun in de rug.

Elsa Gorter werkt bij HollandDoc: een afdeling van de VPRO. HollandDoc levert via allerlei digitale kanalen documentaires en begint steeds bekender te worden. Sinds de VPRO vorig jaar de serie ‘De Toekomst’ lanceerde, ben ik weer de VPRO-fan van 12 jaar terug. De nieuwsbrief van HollandDoc heeft mij zo nu en dan verleid een kijkje te nemen op hollanddoc.nl, waardoor ik over wat handige voorkennis beschikte. Wat Elsa duidelijk liet merken in haar betoog was dat HollandDoc wil overleven dankzij de keuze voor kwaliteit. Deze stelling kan ik beamen, want zo nu en dan zijn er op de site ook over de digitale cultuur hele mooie documentaires te zien. Maar is kwaliteit bieden tegenwoordig wel genoeg?

De keuze van een omroep voor kwaliteit is in ieder geval een logische. Tegen de enorme vloedgolf aan beeldmateriaal die is ontstaan door gedaalde productiekosten, is simpelweg niet op te boksen. Het lijkt mij echter vooral belangrijk dat je je kwaliteit presenteert daar waar kwaliteit het beste tot zijn recht komt. En dat is, paradoxaal genoeg, op door onzin overladen sites als YouTube. Ook daar was ik HollandDoc, maar ook andere kwaliteit als Het Klokhuis, al eens tegengekomen. Allerlei kenmerken van de site maken dat juist de kwaliteit goed uit de verf komt. Ratings en bezoekersaantallen zorgen ervoor dat er onderscheid wordt gemaakt tussen HollandDoc en filmpjes van slechte kwaliteit, maar ook dat je ziet welke filmpjes binnen de HollandDoc-portal goed zijn. Daarnaast ontstaat er een levendig debat, omdat de filmpjes niet door een schare vaste websitebezoekers worden bekeken. Tot slot wordt het materiaal eenvoudig geïntegreerd in het publieke debat. Video´s van YouTube kunnen namelijk gekoppeld aan andere betekenisconstruerende media als weblogs of, vooruitstrevender, locaties in Google Earth. Dit laatste overkwam Het Klokhuis en gaf mij een hernieuwd inzicht in de waarde van dergelijk kwaliteitsmateriaal.

Week 4 - Evaluatie debat WC4

2007-11-04T01:40:00.000+01:00

Deze week blik ik terug op het debat dat door mijn presentatiegroep werd georganiseerd. Eerst zal ik kort ingaan op het eerste uur van debat, waarvoor wij enkel de stelling hoefden voor te dragen.

De setting van deze week was als volgt: een groep van vier personen ging in debat tegen vier andere personen. De rest van de werkgroep had een andere rol toegewezen gekregen. Deze rollen liepen uiteen van voorzitter en vormpolitie tot scrounger. Zelf kreeg ik deze laatste taak toegewezen. De term was mij voorheen vreemd, maar het betekent dat je kritisch reflecteert op het brongebruik van de deelnemers. Uiteindelijk was het een interessante taak. Doordat we de stelling vooraf hadden getoetst aan de verschillende bronnen die als argument beschikbaar zouden zijn, was ik goed op de hoogte van de mogelijke theoretische concepten. Het was goed om te zien dat de groepjes inderdaad een man als Prensky niet vergaten. Wel liet het groepje dat de stelling ‘Serious Gaming moet alle vormen van educatie gaan aanvullen’ moest verdedigen een aantal theorieën onbenut. De specifieke aandacht voor de het brongebruik komt hopelijk mijn eigen vaardigheden op dat gebied ten goede. Een verkeerde uitleg van een, weliswaar ingewikkelde, theorie, zoals een deelnemer deed, raad ik mijzelf in ieder geval niet aan.

Vervolgens het debat dat door Shirley, Marlon, Jan en mij georganiseerd werd. De voorbereidingen waren in ruime mate voorzien en het thema nodigde uit tot experimenteren. E-learning is tenslotte een onderwerp dat in een klaslokaal goed tot zijn recht komt. Het experimenteren ging echter niet geheel volgens plan. De (grappig bedoelde) casus die we hadden uitgedacht bleek niet mogelijk in de internetloze zalen van Drift 21. Het op afstand besturen van een Google Presentations-slideshow ging niet volgens plan, waardoor we de stoelen, tafels en schriften maar als onderwijsmiddelen gebruikten. De stelling “Educatie moet volledig door student gestuurd worden (bottom-up)” kon in de groep gegooid worden.

Wat niemand van ons verwacht had was dat deze stelling massaal werd verworpen door de deelnemers. Niemand durfde bij voorbaat de stelling te verdedigen dat studenten prima zelf hun leerdoelen kunnen bepalen. Daarom besloten we direct de groepen in tweeën te splitsen, zodat 50% de strijd aanging met de groep die blijkbaar erg zeker was van zichzelf. Het leuke was dat uiteindelijk de vóór-groep het beste uit de verf kwam. De kritiek was echter dat dit voor een deel te maken had met de voorzitter, die het debat teveel wilde sturen. Dit was inderdaad niet te verantwoorden als objectief instituut, maar door het eenzijdige debat kon ik me maar moeilijk inhouden.

Drie kenmerken zorgden voor weinig dynamiek: de deelnemers gingen bijna niet in op de rol van de nieuwe media, het hoorcollege en de centrale tekst van deze week werden niet als argument gebruikt en de discussie ging teveel over de praktijk in plaats van over een ideaal onderwijssysteem.

Mijn eigen positie in het debat is dan ook in het kort de volgende. Educatie kan dankzij de kennis die we hebben opgedaan uit de digitale cultuur en door die digitale middelen in te zetten wel degelijk op een waardevolle manier bottom-up georganiseerd worden. De tekst van Herz en de presentatie van Simons laten zien dat huidige studentgestuurde activiteiten alle doelen van educatie met griffel halen. We weten nu zoveel over het werken in groepen en de weg naar het einddoel dat het coöperatief en competentiegericht leren doeltreffend ingezet kan worden. Ten tweede zijn het de digitale middelen die het proces enorm versimpelen. Niet langer wordt het onderwijs beperkt door tijd en ruimte. Ook is het ineens niet meer zo moeilijk en van ingewikkelde toetsing en interpretaties afhankelijk om het behalen van doelen te testen. Het monitoren van competenties is dankzij de digitale middelen gemakkelijker dan ooit. Waar het tijdens het debat zoals gezegd nog meer fout ging was bij de bepaling van de horizon. Aan veel onderwijsinnovatie is al vroeg een einde gekomen door de beperkte blik van beleidsmaker. Er wordt veel te veel gekeken door de bril van de docenten van nu, terwijl studenten schreeuwen om onderwijs dat juist op deze volstrekt onvergelijkbare groep gericht is. Lange teksten lezen in games, toetsen maken op WebCT en naar saaie hoorcolleges kijken via webcams: het prachtige kindje mag niet met dit ondoordachte badwater worden weggegooid! Leren dankzij Wikipedia, YouTube, Google Docs, SlideShare, de blogosfeer en de forumcultuur: dát wordt bedoeld met bottom-up educatie!

Week 5 - Synopsis 'Where Internet and Television Meet'

2007-11-04T01:34:00.001+01:00

In de bespreking van het gastcollege van deze week liet ik doorschemeren dat veranderingen in de televisiecultuur ontzettend lastig te voorspellen zijn. De gebruikersgroep is zeer divers, het medium is in 25 jaar in de kern hetzelfde gebleven en de technieken die het medium beloofden te veranderen zijn al jaren beschikbaar. Voor mij was het tot dusver een raadsel hoe het medium zich zal gaan ontwikkelen de komende de jaren, dus het lijkt een goed idee het artikel van Harry van Vliet te lezen. Waar komt het door dat een gadgetliefhebber als ik nog steeds op een ouderwetse tv naar teletekst kijkt?

Van Vliet begint met een inleiding die de kern van het ‘probleem’ alvast blootlegt. De televisiekijker wil niet altijd het nieuwste van het nieuwste en meer content betekent niet automatisch betere content. Vervolgens geeft Van Vliet een overzicht van de televisiegeschiedenis aan de hand van de kenmerken ‘enhanced’, ‘interactive’ en ‘personal’ tv. Hij laat zien dat er in de negentiende eeuw al nagedacht werd over interactieve beelden en doet verslag van allerlei vormen van enhanced en personal tv. Van Vliet’s analyse van het medium televisie heeft kenmerken van een ‘actor network theory’. Een lange lijst van actoren heeft volgens Van Vliet invloed op de ontwikkeling van dit medium. Het gaat hierbij om sociaal-culturele, technische maar ook economische actoren.

Vervolgens beschrijft Van Vliet aan de hand van theorie van Joost Raessens de kenmerken van internet. Met de twee voor Van Vliet belangrijkste kenmerken, connectiviteit en interactiviteit, gaat de auteur de vergelijking aan met televisie: ‘The meeting place’. Televisie heeft goede kwaliteit en zoekt naar interactiviteit en connectiviteit, terwijl voor internet het omgekeerde geldt. Eens zullen beide elkaar dus ontmoeten aldus Van Vliet. De uiteenzetting van mogelijke actoren en toekomstvisies die op de uitspraak volgt maakt echter niet duidelijk wanneer dit zal gebeuren. Wel blijkt uit het artikel dat internet en tv elkaar niet zullen verdringen, maar dat er slechts ‘cross-over’ het een en ander zal plaatsvinden. Of dit wereldschokkender zal zijn dan de aanwezigheid van een papieren tv-gids (enhanced tv), de afstandsbediening (interactive tv) en meerdere kanalen (personal tv) is mij niet helemaal duidelijk.

De zwakte van het artikel van Van Vliet is het gebrek aan diepgang. De auteur probeert de geschiedenis van het televisietoestel, de kern van het internet, allerlei beschrijvingen van voorbeelden en toekomstvoorspellingen op het gebied van economie, technologie en cultuur in een artikel van nog geen vijftig pagina’s uit de doeken te doen. Dit lijkt mij teveel gevraagd. De filosofie achter de drie kenmerken (personal, interactive en enhanced) komt uit de lucht vallen, de genoemde voorbeelden van interfaces zijn snel verouderd en de kern van het probleem, lean-back versus lean-forward, komt niet goed uit de verf. Kentheoretisch gezien zou Van Vliet zich beter aan het onderzoeksparadigma van veel nieuwemediawetenschappers kunnen houden: de geschiedenis (Lister et al. 2001), of een uitgebreide toekomst (Castells, 2001) beschrijven in een dik boek, begrippen helder krijgen in een dunner boek (Bolter en Grusin, 1999) en tijdsafhankelijke voorbeelden achterwege laten, slechts gebruiken als voorbeeld of individueel onderzoeken als casus. Wie op deze manier te werk gaat zegt veel meer in minder woorden of zegt heel veel in plaats van heel weinig.

Mijn voorzichtige conclusie en toekomstvisie is dat de televisie juist door de toegenomen mogelijkheden heerlijk gewoon zal blijven. Met computers kan tegenwoordig alles. Alle video’s die je je maar wenst zijn eenvoudig te downloaden of te bekijken op YouTube. Tekst kan eenvoudig worden gekoppeld aan geluid en video en in games en Google Earth zijn de eerste videofilmpjes al gesignaleerd. Soms ontstaat er zelfs een overkill aan mogelijkheden. Op zo een moment verlangen mensen terug naar de televisie of een goed boek. Ook dan nog eens overdonderd worden door alle mogelijkheden is helemaal niet gewenst. Of is er weer een groep in de samenleving die zijn mediamix op een hele andere manier samenstelt? Belspelletjes succesvol, baggerserie GTST al jaren een hit en topper Talpa een loser: weddenschappen over de toekomst van televisie zijn aan mij niet meer besteed!

Stelling: Teletekst is de enige vorm van 'enhanced tv' waar mensen momenteel behoefte aan hebben.

Week 5 - Commentaar op logboek Jan

2007-11-04T01:32:00.002+01:00

Inhoud
Soms is je inhoud zeer goed en soms ook te kort en niet krachtig. Als je alle artikelen zou schrijven als je synopsis over Danger Mouse dan zag het er een stuk beter uit. Ook daar mist echter een stukje theorie of context.

Opbouw
Je zou wat meer tijd kunnen besteden aan het plaatsen van je blogs. Door ze los van elkaar te posten ontstaat er meer overzicht.

Schrijfstijl
Je schrijfstijl is prima maar soms maak je wat foutjes.

Vormgeving
Prima.

Week 5 - Commentaar op eigen logboek

2007-11-04T01:32:00.001+01:00

Ha Tom!

Deze week (week 3) word ik geacht jouw blog te becommentariëren, alleen geloof ik dat je er (tot nu toe) nog niet zoveel op hebt staan.

Wat ik erg leuk vind op je blog, zijn je filmpjes. Die heb ik nog bij niemand gezien.

Verder ziet het er netjes en overzichtelijk uit.

Wat betreft de inhoud, je bent vrij kritisch, dat vind ik goed.

Ik hoop dat je spoedig meer op je blog post, dan kan er ook meer over gezegd worden door anderen!

Succes verder met je blog!

Groetjes, Mariët

Bedankt voor je commentaar! De filmpjes zal ik in dat geval laten staan en mijn kritische toon blijft zeker behouden.

Week 4 - Zoekverslag naar bronnen en literatuur

2007-11-04T01:32:00.000+01:00

De keuze voor het thema e-learning was voor mij een bewuste. Het thema spreekt mij zeer aan en ik hou mij er graag mee bezig. Ook heb ik twee zomers besteed aan een baan voor de digitalisering van de KNVB Academie. Doel was voetbaltrainers nu ook op te gaan leiden door gebruik te maken van het internet. Enkele teksten over e-learning had ik dan ook al voor dat doel gelezen. Daarnaast kende ik al enkele teksten over educatieve games, omdat die naar voren kwamen tijdens andere cursussen.

De tekst van Herz was voor ons presentatiegroepje de kerntekst. Van daaruit gingen we zoeken naar ander bronmateriaal, omdat we niet teveel wilden afwijken van de theorie van de cursus. E-learning is namelijk een zeer breed thema waarbinnen het debat vele kanten op kan gaan. Interessant natuurlijk, maar een beetje sturing kan geen kwaad.

Teksten die ik al kende en daarom vooral als referentiekader dienden voor mijn argumenten in het debat zijn de volgende:

Steven Johnson, ‘Everything Bad is Good for you’ (2005).
Johnson betoogt in een spraakmakend boek en dito documentaire dat de populaire cultuur een godsgeschenk is voor de jeugd die ermee opgroeit. De negatieve beeldvorming over massale consumptie van televisie en computergames gaat volgens hem voorbij aan het educatieve nut ervan. De hoge complexiteit van beide media zal kinderen op ten duur ontzettend slim maken, waarbij de nadruk ligt op cognitieve vaardigheden.

Ook de pleitbezorger van de educatieve games, Marc Prensky (‘Digital game-based learning’, 2001) is zeer positief over de opkomst van games. Kinderen zijn veranderd door al het mediagebruik en het onderwijs moet daarop inspringen.

Een magazine dat zeer goed past bij het thema van deze week is het tijdschrift Onderwijs Innovatie van de Open Universiteit. Zelf heb ik hier geregeld een blik op geworpen. Vooral de praktijkcases en theoretische perspectieven op onderwijs zijn een goed punt van het blad. Voor het debat heb ik een interview met Stephen Downes teruggelezen. Hij blikt vooruit op een situatie waar leren vooral in netwerken plaatsvindt. (December 2005)

Naast alleen educatieve games wilden we ook onze blik verbreden naar elektronische leeromgevingen. De theorie die Robert Jan Simons uitlegde in zijn gastcollege was daar zeer geschikt voor. Wel hebben we ons onderzoek vóór het college verricht dus specifieke aanknopingspunten op bijvoorbeeld het 11-val-stappenplan vind je hier niet terug. De korte tekst “Hebben ELO’s hun langste tijd gehad?” van Simons et al. kwam echter goed van pas. Hierin worden tekortkomingen van omgevingen als WebCT belicht, wat mij als criticus wel kan bekoren.

Simons’ artikel “Het leerlandschap van organisaties” (2006) is theoretischer van aard. Samen met Manon Ruijters verklaart Simons hoe het leerlandschap in elkaar zit. Centraal idee achter het artikel is dat we altijd leren, wat vooral goed aansluit op het betoog van Steven Johnson.

De studie ‘Parels en Groeibriljanten’, van het ons bekende onderzoeksinstituut EPN, legt de nadruk op de reden van het ontbreken van goede educatieve games. Ze worden teveel vanuit bestaand lesmateriaal ontworpen, terwijl de ontwerpers juist een voorbeeld moeten nemen aan succesvolle, commerciële games.

De website edusite.nl was een van onze startpunten tijdens de zoektocht naar goed bronmateriaal. Bijdragen van Robert Jan Simons passeerden de revue, waardoor er meer duidelijkheid ontstond over zijn theorie.

Portals over e-learning zijn er genoeg. De term lijkt gehyped te zijn en adaptatie door hobbyuitoefenende docenten is dan niet ver weg. Een website die verre van amateuristisch mag worden beschouwd is elearnmag.org. Hier vond ik een artikel over van O’Driscoll, die bestudeert hoe virtuele werelden bij bedrijven worden ingezet voor educatie.

Tot slot nog aandacht voor Education 2.0. In de (Nederlandse) blogosfeer is web 2.0 zo populair dat artikelen over 2.0 en educatie natuurlijk niet mogen ontbreken. Welke mogelijkheden bieden de nieuwe technieken op het web allemaal voor leren en doceren? Wij hebben ons vooral gericht op het materiaal van frankwatching.com om meer te weten te komen over die vraag.

Week 4 - Kritiek op gastcollege Prof. Simons

2007-11-04T01:27:00.000+01:00

Robert Jan Simons is hoogleraar aan de Universiteit Utrecht en verbonden aan het Ivlos. Het Ivlos is een ICT-expertisecentrum van onze Universiteit. Waar Simons zich vooral mee bezighoudt is de manier waarop ICT ingezet moet worden in het onderwijs. In een informatief, verhelderend en interessant college gaf hij ons een overzicht van theorie en praktijk van ‘digitale didactiek’. Met zijn saaie manier van presenteren en slechts gewapend met een sobere PowerPoint-presentatie bewees hij impliciet het punt dat het onderwijs aangepast zal moeten worden op de internetgeneratie.

Simons startte saai maar goed met het plaatsen van zijn benadering in de geschiedenis van de wetenschap. Deze tactiek verheldert veel en laat zien dat er ook belangrijke andere benaderingen zijn. In drie jaar studeren heb ik zo een overzicht eigenlijk alleen teruggezien bij vakken die het verhelderen van stromingen in de wetenschapsfilosofie als doel hebben. Tijdens cursussen over digitale cultuur krijgen studenten een methode voorgeschoteld, waar ze zich vervolgens aan dienen te houden. Inzicht in de plaats van die methode in de wetenschapshistorie wordt meestal genegeerd.

Simons noemt drie benaderingen binnen het denken over het begrip reflectie. De stromingen die Simons noemt zijn het kritisch maatschappelijk perspectief, waartoe Freire en Habermas behoren, de pragmatische benadering van onder andere Dewey en de Kantiaanse benadering. Deze laatste benadering, gestoeld op de ideeën van Kant, wordt gebruikt door het Ivlos. Twee ‘modes’ van reflectie staan hierbij centraal. In de ‘belief mode’ reflecteren studenten op fenomenen die in de praktijk plaatsvinden of plaats hebben gevonden. Er worden vragen gesteld als ‘wat gebeurde er?’. De ‘design mode’ is een wat meer theoretische reflectie. Een vraag als ‘wat betekent het?’ past hier goed bij. Nogmaals wil ik aangeven dat niet-onderwijskundestudenten wat mij betreft ook op zulke theorieën gewezen mogen worden. Studeren verandert dan van een ‘know how’ in een ‘know that’ en dat lijkt mij een voorwaarde voor vooruitgang in het onderwijs. Daarnaast is weten hoe leren werkt voor kenniswerkers natuurlijk geen verkeerde zaak.

Het tweede deel van het college ging over de manier waarop onder andere het gedachtegoed van Herz toegepast wordt in de praktijk. Simons gebruikte hiervoor als voorbeeld het 11-val-stappenplan. Op HBO’s, MBO’s en in het bedrijfsleven worden leerlingen in elf stappen begeleid van begincompetentie naar een beoogd competentieprofiel. De woorden begeleiding, reflectie en competentie zijn hierbij cruciaal. De rol van de docent is niet docerend maar begeleidend, vooruitgang wordt vooral geboekt door de twee modes van reflectie en alle stappen staan in het teken van de beoogde eindcompetenties. Digitale leermiddelen zijn een handig hulpmiddel in het proces, maar de digitale cultuur had vooral grote waarde bij de constructie van het gedachtegoed, zoals ook al bleek uit de tekst van Herz.

De stelling Simons die tijdens het gastcollege de meeste reacties opleverde was dat het competentiegerichte leren ook aan de Universiteiten ingevoerd moet worden. Hier wil ik slechts één kritische noot bij plaatsen. Het ‘doel’ ‘competentiegericht leren aan de Universiteit Utrecht’ kan pas behaald worden als de stap ‘kritische reflectie op het onderwijs’ uit het stappenplan door alle studies genomen wordt. Vragen als ‘hoe kan de studie CIW verbeterd worden?’ uit de ‘belief mode’ en ‘waarom bestaat de studie CIW nu eigenlijk?’ uit de ‘design mode’ zullen binnenkort gelukkig besproken gaan worden.

Week 4 - Vraag en Antwoord Gastcollege

2007-11-04T01:24:00.002+01:00

Vraag aan Dhr Simons: Zou het competentiegerichte leren ook ingevoerd moeten worden aan de Universiteit Utrecht?

Simons antwoordde volmondig ja. Het zou zeker een aanvulling zijn op het huidige onderwijs. Probleem is echter dat wetenschappers altijd kritisch tegen dit soort dingen staan. Ze zouden minder conservatief moeten zijn.

Met het antwoord van Dhr Simons was ik het eens. Competentiegerichte vormen, zoals deze cursus, kunnen veel opleveren. Digitale middelen maken het eenvoudig mogelijk en mensen aan de universiteit hebben kennis genoeg om er verantwoordelijk mee om te springen.

Week 4 - Dossier Presentatiegroep

2007-11-04T01:24:00.001+01:00

Inleiding stelling 1:
Serious Gaming is een term die staat voor games die in eerste instantie een educatieve rol hebben. Zo kan je je voorstellen dat er games zijn, of komen, die je b.v. topografie of Engelse woordjes tracht aan te leren. Tegenwoordig wordt er nog nauwelijks gebruik gemaakt van serious gaming, hoewel er genoeg mensen zijn die positief zijn over de invloed van games. Steven Johnson schrijft in Everything Bad is Good for You, dat de verhoging van het IQ bij kinderen grotendeels te danken is aan de complexiteit van de nieuwe spellen en het actieve gedrag van kinderen jegens deze spellen.

Een concreet voorbeeld van serious gaming is Where is Carmen SanDiego? Het is de bedoeling van dit spel om Carmen SanDiego te vinden door middel van puzzels en het verkennen van allerlei landen. De speler wordt uitgedaagd om topografische hulpmiddelen te gebruiken, zoals een atlas, om bepaalde antwoorden te kunnen beantwoorden. Dit spel, dat in 1985 al is uitgegeven, zorgt er ‘stiekem’ voor dat je topografische kennis opdoet.

Er zijn momenteel, zoals boven reeds aangegeven, een aantal games die de gebruiker wat wil bijbrengen. Echter, heel ver doorgedrongen zijn deze games nog niet. Zo worden er voornamelijk games gemaakt voor kleine kinderen en niet, of veel minder, voor studenten en bedrijven. Aangezien de positieve invloed van serious gaming duidelijk is kunnen we alleen nog maar het volgende stellen:

Stelling 1
Serious Gaming moet alle vormen van educatie gaan aanvullen
Inleiding stelling 2:
Docenten zijn al sinds jaar en dag de informatieve bron binnen een opleiding. De leraar vertelt hoe het zit en kiest de te lezen literatuur. De leerlingen zeggen veelal "ja" en "amen". De docent is een boven alles verheven icoon met onmetelijke wijsheid. Dit is een top-down methode die nog steeds de meest gangbare lesmethode is, en door velen als de beste wordt beschouwd.

Momenteel maken we binnen de Universiteit Utrecht, naast de lessen van docenten en de te lezen literatuur, gebruik van een aantal digitale programma’s om ons te assisteren bij het studeren. De bekendste en meest gebruikte applicatie is WebCT. Studenten
hebben hier de mogelijkheid om vragen te posten en met elkaar in discussie te gaan over de lesstof op een forum. De leerling wordt als het ware steeds meer een prosumer (producent en consument). Zoals Prof. Dr. Simons vertelde tijdens zijn lezing worden de multimediale middelen, met name het internet, niet genoeg uitgebuit voor het belang van de student. Hij stelde dat door middel van een bepaald stappenplan de student beter aan zijn competenties kan werken. De student doet dit door een competentielijst op te stellen, bepaalde lesstof op te zoeken en dit uit te werken tot een eindresultaat. Dit eindresultaat wordt vervolgens door een docent nagekeken en beoordeeld. Deze vorm, zo stelde hij, is vooral geschikt voor HBO-opleidingen en het bedrijfsleven. Op de vraag of deze methode ook geschikt is voor de Universiteit Utrecht antwoordde hij instemmend. Echter meldde hij dat de UU er momenteel nog niet genoeg voor open staat.Wij willen middels dit debat poolshoogte nemen bij studenten aan de UU over hoe zij denken over een leersysteem waar de student zijn eigen lesstof bepaalt en aan de hand van competenties voortgang probeert te boeken. De rol van de docent zal dus veranderen in een toetsende, begeleidende rol. Om een interessante discussie op gang te brengen hebben wij een extreme stelling gekozen om over te debatteren, namelijk:
Stelling 2
Educatie moet volledig door studenten gestuurd worden (bottom-up)

Debatmethode:

Wie is voor en wie is tegen?
Twee groepen tegenover elkaarWil je wat zeggen? Staan a.u.b.
Iedereen verandert radicaal van mening... nu!
Stelling 2
Educatie moet volledig door studenten gestuurd worden (bottom-up)

Afsluiting:
Wat is er gezegd? Samenvatting.Wie heeft er gewonnen?

Bronnen:
http://elearnmag.org/subpage.cfm?section=articles&article=44-1

http://www.edusite.nl/edusite/columns/17433
(Column Simons)

Steven Johnson - Everything Bad is Good for You

http://www.frankwatching.com/archive/2007/05/12/serious-gaming-serious-bussiness/

Mogelijke stellingen:

- Hoorcolleges moeten allemaal in Second Life gegeven worden
- Docenten hoeven alleen nog maar te begeleiden in plaats van doceren
- Leerstof moet door studenten worden verzameld en gecreëerd
- NMAD zou meer van internet gebruik moeten maken
- Presentaties op Slideshare en filmpjes op YouTube zijn net zo leerzaam als een gemiddeld studieboek
- Universiteiten moeten zich meer richten op competentiegericht leren

Week 4 - Speciale uitgave: Reflectie 20 Ground Rules

2007-11-04T01:24:00.000+01:00

De afgelopen weken zijn de Ground Rules voor een goed debat en presentatie al verscheidene keren expliciet en impliciet behandeld. Deze cursus wil ik in week 4 en na afloop van de cursus uitgebreid reflecteren op de vooraf gedefinieerde grondregels. Deze week dus deel één, waarin ik reflecteer op de Ground Rules aan de hand van week 1 tot en met 3.

Grondregels voor een goed debat (Thomas Poell):

Er moet een scherpe stelling of vraag geformuleerd worden, waar zowel sterke argumenten voor als tegen te bedenken zijn. Dit maakt het mogelijk om de verschillende kanten van een probleem uit te diepen (en de voors en tegens op een rij te zetten).

Tijdens het debat over het auteursrecht ging het op dit punt niet helemaal goed, wat aangeeft dat het een belangrijke voorwaarde is voor een goed debat. De stelling was niet scherp genoeg, ofwel niet goed genoeg afgebakend, waardoor het debat voor een deel over de stelling zelf ging. Wel moet hierbij opgemerkt worden dat de deelnemers zich meer moeten bezighouden met het overkoepelende thema, in plaats van met de begrensde stelling an sich. Kritiek op de vorm kan beter na afloop plaatsvinden en jezelf niet laten afleiden door een vage stelling straalt macht uit.

De debatten in het eerste uur werden soms gekenmerkt door stellingen die te gemakkelijk te verdedigen waren voor een van de partijen. Dit leidde tot korte discussies waarbij het al snel duidelijk was wie er zou gaan winnen. Maar is dit gevolg een reden om provocatieve stellingen dan maar gelijk niet meer te gebruiken? Volgens de Ground Rules wel maar volgens mij niet. Wie stellingen leert verdedigen waar vrijwel niemand het mee eens is, leert juist te zoeken naar goede argumenten. De film ‘12 Angry Men’ is hiervoor een goed bewijs. Tal van argumenten bewezen de schuld van de verdachte. Een van de deelnemers keerde zich echter af tegen de rest. Niet omdat hij tegenargumenten paraat had, maar omdat de oppositie een debat verdiende. Uiteindelijk werd iedereen het eens met de man, wat betekent dat het achteloos aannemen van de meest voor de handliggende stelling verkeerd zou zijn geweest.

Een van mijn doelen voor deze cursus is onderzoek doen naar de manier waarop debatteren kennis construeert. In mijn eindreflectie ga ik dieper op deze grondregel in, omdat het bepalen van een stelling essentieel voor het functioneren van het debat als wetenschap lijkt te zijn.

De stelling of vraag dient voorafgaande aan het debat geïntroduceerd te worden en tijdens het debat voor alle deelnemers zichtbaar te zijn. Dit moet er voor zorgen dat het debat over hetzelfde thema blijft gaan en de deelnemers niet te veel afdwalen.

Het voordeel van de cursusopzet van Nieuwe Media en het Actuele Debat is dat het debat voorafgegaan wordt door het lezen van teksten en een gastcollege. Hierdoor zijn alle deelnemers redelijk tot goed op het debat voorbereid. Een inleiding was daarom tijdens de debatten wel leuk maar niet noodzakelijk.

Tijdens de debatten was de aanwezigheid van de stelling op de projectie steeds goed verzorgd. Belangrijk om op te merken is dat de nadrukkelijke aanwezigheid ook negatieve effecten kan hebben. De discussies mondden te vaak uit in irritatieopwekkend gepraat over de kwaliteit van de stelling. Deelnemers dachten dat ze het debat winnend konden afsluiten als ze goede tegenargumenten afwimpelden met de tekst ‘leuk argument maar je gaat niet in op de stelling’. Zulke discussies stonden veel interessante argumenten in de weg.

Zelf verander ik de grondregel liever in de volgende: ‘de voorzitter van het debat dient de stelling paraat te hebben. Wanneer het debat teveel afdwaalt, of juist teveel ontaardt in een discussie over de vorm van de stelling, dan dient de voorzitter in te grijpen.’

De voorzitter dient neutraal te zijn, wat wil zeggen dat de voorzitter zelf niet deelneemt aan het debat.

Dit lijkt mij een goede grondregel. Dit betekent echter niet dat de voorzitter geen invloed moet hebben op de vorm van het debat. Misschien moet dit expliciet in deze grondregel genoemd worden, omdat voorzitters vaak helemaal geen rol innamen.

De voorzitter dient de verschillende deelnemers in het debat de mogelijkheid te geven om hun bijdrage te leveren. Dit betekent dat de voorzitter goed bijhoudt wie wil spreken en langdradige en overbodige bijdragen afkapt.

Het laatste deel van deze regel werd goed uitgevoerd tijdens de eerste debatten. Enkele deelnemers, waaronder ikzelf, waren soms te lang aan het woord. Dit past niet goed bij een debat van deze aard dus het was goed dat de voorzitters ingrepen.
Deze grondregel mag wat mij betreft voor deze cursus aangevuld worden met de zin “Ook dient de voorzitter iedereen te stimuleren om deel te nemen aan het debat”. Het lijkt mij niet goed dat er altijd maar een paar mensen aan het woord zijn.

De voorzitter moet ervoor zorgen dat de deelnemers aan het debat de oorspronkelijke vraag of stelling goed in de gaten houden. Dit betekent dat de voorzitter ingrijpt wanneer de discussie een totaal andere richting opgaat.

Zoals al aangegeven bij een vorige grondregel is dit puur de taak van de voorzitter. Je kunt deze taak maar moeilijk uitbesteden aan een ‘cognitief concept’ als de weergave van een stelling op een bord. De voorzitter moet aan deze grondregel veel aandacht besteden.

De voorzitter dient de voortgang van de discussie te bevorderen door in te grijpen wanneer de discussie vastloopt en de deelnemers aan het debat hun standpunt blijven herhalen. Dit kan de voorzitter doen door kort het meningsverschil uiteen te zetten en een voorstel te doen voor verdere discussie.

Deze grondregel past goed bij de vorige en moet ook goed nageleefd worden door de voorzitter. Alleen zo krijg je een debat dat meer behandelt dan een kant van het verhaal.

De voorzitter zorgt dat het debat levendig is, maar niet uit de hand loopt. Dit kan de voorzitter doen door provocerende vragen te stellen wanneer het debat vastloopt, of de deelnemers tot rust te manen wanneer de gemoederen te verhit raken. Een korte samenvatting van de naar voren gebrachte argumenten kan verhelderend werken.

Dit maakt het debat ook voor de voorzitter leuk en interessant. Wel vraag ik mij af of deze regel als grondregel geponeerd moet worden. Wat vaak misgaat is dat een samenvatting teveel neigt naar een van de deelnemers, de kern niet goed verheldert, onvolledig is of teveel tijd in beslag neemt. Provocerende vragen kunnen leuk zijn, maar hier moet je gevoel voor hebben. Ook heb ik deze grondregel tijdens de debatten tot nu toe nog niet een keer goed toegepast zien worden. Het aanstellen van een jury, zoals in ons geval vaak de docent, lijkt mij een betere oplossing.

De deelnemers aan het debat moeten de mogelijkheid krijgen om hun standpunt naar voren te brengen. Dit betekent dat ze voldoende tijd krijgen (bijvoorbeeld een van te voren vastgestelde tijd). Verder dienen deelnemers elkaar niet in de reden te vallen.

Het laatste gedeelte van de regel impliceert eigenlijk al het eerste gedeelte. Deelnemers dienen de opponent uit te laten praten. Zeker aan het begin van het debat is dit belangrijk, omdat dan nog moet blijken waar iedereen precies voor staat. Over het eerste gedeelte van de regel heb ik echter mijn twijfels. De nadruk ligt daar nogal op het begin van het debat. Ik vraag mij af of die nadruk daar moet liggen, omdat het debat altijd pas losbarst als er op elkaar gereageerd kan worden. Het gaat er in een debat altijd niet om wat je vindt, maar hoe je mening afwijkt van de mening van de tegenpartij. Verschillen ontstaan niet tijdens de eerste drie minuten, maar pas als er op elkaar gereageerd kan worden. De nadruk in een grondregel op het naar voren brengen van een standpunt lijkt mij dan ook niet noodzakelijk.

De deelnemers aan het debat dienen respect voor elkaar op te brengen. Zij beledigen elkaar dus niet en luisteren goed naar de argumenten van de ander. Dit kan worden bevorderd door iedere deelnemer te verplichten om eerst het argument van de ander samen te vatten voordat een tegenargument wordt gepresenteerd.

Respect voor elkaar is belangrijk, maar kan wel de vaart uit het debat halen. Wanneer de opponent iets zegt dat absoluut onwaar is of inhoudelijk onrespectvol, dan moet de ander daar onmiddellijk op kunnen reageren. Het samenvatten van wat de ander zegt moet zeker gestimuleerd worden, maar dan vooral uit tactische overwegingen. Je zou beter de jury kunnen verplichten op samenvatten te jureren.

De deelnemers dienen een bron te vermelden wanneer zij een feitelijke uitspraak doen. Dit maakt het voor de andere deelnemers mogelijk om uitspraken te verifiëren. Bovendien voorkomt het dat er ongefundeerde uitspraken worden gedaan.

Een goede grondregel die goed aansluit op de goede voorbereiding. Wat echter niet vergeten moet worden is dat niet alleen feiten gepaard moeten gaan met bronnen. In de geesteswetenschappen gaat het vaak om concepten of kritieken. Wanneer deze gebruikt worden is het noemen van een bron of auteur een enorme toegevoegde waarde. Het neemt echter niet weg dat meningen of stellingen die niet gepaard gaan met bronnen ineens waardeloos zijn. Dit zou de creativiteit en spontaniteit van deelnemers tenietdoen. Het verwerpen van goede, originele hersenspinsels omdat ze een bron missen zou in een debat verboden moeten worden!

Grondregels voor goed presenteren:
Ik zal ze hier behandelen door na te gaan of ze tot nu toe goed zijn toegepast.

Bereid je goed voor! Als je je argumenten op een rij hebt en de belangrijkste publicaties en feiten over een onderwerp kent, dan word je in een debat niet snel overbluft.

Dit gebeurde niet adequaat. Het aantal bronnen dat gebruikt wordt zal opgeschroefd moeten worden.

Vat de argumenten van je tegenstanders in het debat kort samen. Dit geeft aan dat je goed hebt geluisterd naar de ander. Bovendien geeft het je de mogelijkheid de aandacht te vestigen op specifieke punten uit het betoog van de ander. Dit kan dan vervolgens een mooie brug vormen voor je eigen argument.

Zelf vind ik dit erg belangrijk. Vaak worden argumenten op een verkeerde manier geïnterpreteerd. Door de argumenten helder samen te vatten blijkt vaak dat ze in de kern onjuist of onvolledig zijn. Anderen zouden deze techniek ook vaker kunnen gebruiken.

Maak aantekeningen van de argumenten die de andere deelnemers naar voren brengen. Dit maakt het mogelijk om deze argumenten samen te vatten en hier systematisch op terug te komen.

Als dit beter gedaan zou worden dan zou ook punt 2 beter uitgevoerd worden. Blijkbaar gebeurt dit nog niet genoeg. Bij gebrek aan papier is het slim om je op één of twee punten te richten.

Spreek rustig en duidelijk. Neem een actieve houding aan en gebruik je handen om je argument kracht bij te zetten (doe dit alleen op strategische momenten). Kijk rond en maak veel oogcontact. Dit geeft je boodschap extra kracht.

Het rondkijken moet ik zelf ook nog verbeteren. De klassenstelling zou hier ook op kunnen inspelen.

Als je vindt dat de ander een goed punt heeft gemaakt, moet je dit aangeven. Doe dit wel aan het begin van je betoog om vervolgens aan te geven op welke punten je het niet met de ander eens bent.

Dit gebeurt meestal wel, maar niet op de goede manier. Vaak zeggen deelnemers iets als ‘mooi betoog’ of ‘goede argumenten’ of ‘dankjewel’. Dit lijkt me niet de bedoeling. Als je complimenten geeft doe dat dan zeer expliciet en wijs vervolgens andere argumenten af.

Introduceer duidelijk je argument. Doe dit door in je betoog een helder onderscheid te maken tussen de uitleg van je argument en het argument zelf. Probeer je argument in één kernzin samen te vatten.

Eerder heb ik al het belang van een goede introductie bekritiseerd. De grondregel die hier geponeerd wordt beslaat echter elk argument. Elk stelling, dus zowel aan het begin als aan het einde van het debat, moet persuasief gepresenteerd worden. Voorbeelden, bronnen, retorische vragen en vergelijkingen moeten duidelijk neergezet worden. Dit betekent ze nooit aan het einde van de spreekbeurt mogen komen, want daar hoort altijd een goede kernzin te staan.

Let goed op de tijd! Dit wil zeggen dat je zo optimaal mogelijk gebruikmaakt van de tijd die je krijgt. Als je weinig tijd hebt, moet je die vooral besteden aan het stevig neerzetten van je argument. Als je echter veel tijd hebt, kun je die bijvoorbeeld gebruiken voor een introductie, het verschaffen van achtergrondinformatie en het samenvatten van de argumenten van de andere deelnemers. Hou wel de structuur van je betoog in de gaten, de andere deelnemers moeten kunnen begrijpen waar je met je verhaal naartoe wilt.

Dit houdt verband met de stelling hierboven. Waar voor opgepast moet worden is dat er geen tijd overblijft voor de kernzin. Hier moet ik zelf ook goed aan gaan denken, want vaak had ik geen kernzin of nam mijn betoog teveel tijd in.

Geef het initiatief niet uit handen door meteen vragen te stellen aan je tegenstanders in het debat (retorische vragen kunnen natuurlijk wel strategisch worden ingezet).

Dit gebeurde enkele keren en maken het debat er niet beter op. Iedereen zou hiervoor uit moeten kijken. Als het punt van de tegenstander niet helder is dan kun je nog beter zelf hun argument uitleggen en er vervolgens een goede draai aan geven.

Kom niet met losse argumenten, maar bepaal van te voren een argumentatielijn. Probeer het onderwerp dat door de stelling of vraag ter discussie wordt gesteld zo te presenteren dat deze lijn logisch en vanzelfsprekend lijkt.

Deze grondregel sluit weer aan op nummer zeven. Vooral de kernzin speelt hierin een grote rol, omdat dat hetgeen is wat het beste blijft hangen bij het publiek.

Gebruik concrete voorbeelden om je argumenten te illustreren. Hou wel in de gaten dat een voorbeeld tegen je gebruikt kan worden. Zorg dan ook dat het gekozen voorbeeld slechts op één manier geïnterpreteerd kan worden.

Het gebruik van voorbeelden is altijd inderdaad een mooie manier om argumentaties juist te verwerpen. Wel zijn ze nodig om het debat levendig te houden. Wie geen voorbeelden gebruikt omdat die tegen hem gebruikt kunnen worden laat juist zijn zwaktes zien. Wel is het soms moeilijk een goed voorbeeld te bedenken, omdat de angst voor tegenwerpingen altijd op de loer ligt.

Week 4 - Commentaar op weblog Emilia

2007-11-04T01:22:00.001+01:00

Commentaar op Weblog Emilia

Inhoud

Je hebt je blog goed bijgewerkt. Wat wel beter kan is de manier waarop je je blogs inhoudelijk presenteert. De structuur kan beter en je zou het thema wat meer vanaf een metaniveau kunnen benaderen.

Opbouw

De opbouw is in principe oke, maar door voor tabs te kiezen dwing je jezelf om duidelijke alinea's te construeren.

Schrijfstijl

Je schrijfstijl is misschien iets te luchtig. Ook staan er af en toe wat foutjes in je schrijfsels.

Vormgeving

De vormgeving is prima en de keuze voor je template al helemaal ;-)

Gebruik bronnen
Dit kan beter! Tijdens je synopsissen gebruik je weinig bronnen terwijl dit de inhoud zeker ten goede kan komen.

Week 4 - Commentaar op eigen logboek

2007-11-04T01:22:00.000+01:00

Beste Tom,
Ik heb je weblog doorgenomen en ga het op de volgende punten beoordelen: inhoud, opbouw, schrijfstijl, vormgeving en het gebruik van bronnen.

Inhoud
Wat de inhoud betreft, kan ik kort zijn. Je hebt namelijk alleen de filmanalyse van ‘Twelve Angry Men’ gepubliceerd. Ten eerste is het mij niet helemaal duidelijk wie je met ‘de hoofdpersoon’ bedoelt. Misschien is het handig om de naam van deze man op te zoeken of wat uiterlijke kenmerken van hem te vermelden. Ook vraag ik me af waarom het opstaan tijdens het spreken bij het besproken personage extra opvalt ten op zichte van de andere personages die hetzelfde gedrag vertonen. De kenmerken die je zijn opgevallen wat de lichaamstaal van het karakter betreft, zijn duidelijk en helder beschreven. Ik vind het echter nog wel een beetje beperkt.

Opbouw
De opbouw van je filmanalyse is duidelijk. Je begint met een korte inleiding over wat er te zien is in de film en op welke punten je hebt gelet. Vervolgens heb je de fysieke kenmerken van het personage duidelijk beschreven. De keuze om per kenmerk een nieuwe alinea te beginnen, zorgt ervoor dat je analyse overzichtelijk en prettig leesbaar is.

Schrijfstijl
Je schrijfstijl is prettig. Het gebruik van korte en bondige zinnen levert hier een bijdrage aan. Toch heb ik een paar kleine kritiekpuntjes. In de eerste zin: “Wat opvalt is dat niet de inhoud van het debat het meeste aanspraak maar de manier waarop de meningen worden gepresenteerd.” Mis je het woord ‘maakt’ tussen ‘aanspraak’ en ‘maar’. Probeer zinnen ook niet te beginnen met ‘En’ en plaats geen comma’s waar ze niet horen, zoals in de zin: Op zo een moment besluit hij zo iemand volledig te negeren, door uit het raam te gaan kijken.’

Vormgeving
Ik vind de vormgeving helder en duidelijk. Misschien wel een beetje saai. Ik denk dat het toevoegen van kleur en eventueel illustraties de tekst kan verlevendigen en meer kan uitnodigen tot lezen.

Gebruikbronnen
Bij de analyse mis ik de bron.

Dit was mijn commentaar, ik hoop dat je er iets aan hebt! Succes!
Groeten,
Marije

Reactie:

Bedankt voor je reactie! Inderdaad had ik er nog niet veel opstaan. Goed dat je mij toch op zoveel punten weet te bekritiseren! Wat ik ermee ga doen:

- Het toevoegen van kleur en illustraties

- Doorgaan met het toepassen van alinea’s

- Beter letten op de volledigheid en opbouw van zinnen

- Op het einde een bron toevoegen

Week 3 - Synopsis Danger Mouse

2007-11-04T01:18:00.000+01:00

‘Confessions of an Intellectual (Property): Danger Mouse, Mickey Mouse, Sonny Bono, and My Long and Winding Path as a Copyright Activist-Academic’

McLeod beschrijft in dit artikel enkele manieren waarop hij in aanraking is gekomen met de auteursrechtenwaakhond in de VS. Het verhaal geeft goed aan dat het huidige auteursrecht enkele haken en ogen aan zich heeft zitten. Wat niet bleek aan het verhaal van BREIN deze week blijkt in de VS wel waarheid te zijn: het auteursrecht dat stamt uit een ander tijdperk wordt strikt en kinderachtig nageleefd.

Het eerste voorbeeld van de auteur heeft betrekking op een zogenaamde ‘mashup’ die hij had gemaakt. Een mashup is een combinatie van verschillende muzieknummers, waardoor er een nieuw nummer ontstaat. Een hiphopartiest met de naam Danger Mouse maakte een hiphopnummer van een origineel van de Beatles. Platenmaatschappij EMI is hier vervolgens streng tegen opgetreden.

Centrale filosofische gedachte achter dit voorbeeld is dat het huidige auteursrecht geen rekening houdt met de manier waarop tegenwoordig creativiteit wordt geuit. In het postmoderne tijdperk is creativiteit namelijk een samenraapsel van eerdere vormen van creativiteit, maar het auteursrecht ziet dit als het jatten van originele producten. Een belangrijke vraag naar deze redenatie kan gesteld worden vanuit een belangrijke stroming in de kunstkritiek van de twintigste eeuw: het formalisme. Formalisten als de belangrijke filmcriticus David Bordwell denken dat kunst altijd is gevormd volgens bepaalde conventies. Kunst heeft structuur en wanneer structuren overeenkomen met andere kunst ontstaat er een stijl. Hollywood-films vertonen bijvoorbeeld overduidelijk een bepaald schema, dat soms zelfs terug te voeren is naar zaken als het licht, het geluid en het narratief. Je zou dus vanuit het auteursrecht kunnen stellen dat al deze films in overtreding zijn, omdat ze de creativiteit van anderen overnemen. Een absurde situatie.

Natuurlijk gaat het er bij recht vaak om dat je een bepaalde grens trekt. Het een is nog net wel toegestaan en het andere gaat te ver. Maar gaat het patenteren van liedjes als ‘happy birthday’ en woordencombinaties als ‘Freedom of Expression’, zoals McLeod voor de grap probeerde en voor elkaar kreeg, dan niet veel te ver? Moet de grens niet een keertje opgerekt worden en aangepast worden aan de huidige situatie? Wat mij betreft wel. De aanwezigheid van het internet moet ertoe leiden dat we het begrip ‘auteursrecht’ en ‘creativiteit’ met zijn allen kritisch gaan overdenken. Groot probleem blijft alleen dat organisaties als de EMI en BREIN dit niet zonder belangenverstrengeling kunnen.

Stelling: Op nieuwe werken moet standaard een Creative Commons-licentie zitten in plaats van Copyright

Week 3 - Commentaar gastcollege Tim Fuik

2007-11-04T01:17:00.000+01:00

Dinsdag 25 september werd het gastcollege verzorgd door Tim Fuik van Stichting BREIN. Fuik is directeur van de stichting die het auteursrecht in Nederland probeert te handhaven. BREIN is bekend van de angstaanjagende waarschuwingen op videodragers, maar beschermt ook de rechten op muziek en software. Door de vrij negatieve berichten in de media over BREIN en de wat ouderwetse communicatie richting de jeugd, staan jongeren vaak negatief tegenover de stichting. Doel van Fuik was waarschijnlijk de beeldvorming rond auteursrechten in de richting van BREIN te sturen.

Het verrassende aan het college was dat Fuik hierin nog gelukt is ook. Verrassend, omdat jongeren, zowel studenten als pubers, hun mening toch niet graag door een autoritair persoon in witte colbert willen laten veranderen. Blijkbaar was de argumentatie van Fuik zo goed dichtgetimmerd dat er weinig tegenin te brengen was. Zelf voelde ik mij ook enigszins overtuigd, terwijl mijn beeldvorming van BREIN voorheen alles behalve positief was. Maar wat was er dan zo overtuigend aan het betoog van de directeur? En waarom weet stichting BREIN de gemiddelde jongere niet te overtuigen?

De essentie van het probleem van BREIN is de mislukte koppeling tussen inhoud en uitstraling. De manier waarop Fuik zijn betoog presenteert vond ik hiervan een goede illustratie. De eerste indruk van Fuik gaf blijk van de man die ik mijzelf voorstelde bij de directeur van BREIN. De stichting komt in de media streng en enigszins arrogant en autoritair over. Wie illegaal muziek downloadt wordt hard aangepakt en over winkelprijzen maken ze zich niet druk. Fuik komt over als een man die zelf alles heel goed weet en weinig interesse toont voor de mening van anderen. Zijn wat elitaire kleding, saaie powerpoint en zware stem zijn te vergelijken met de arrogante manier waarop de BREIN-filmpjes dvd’s inleiden: BREIN is de baas en wie zich niet aan de regels houdt zal gestraft worden.

Uit het hoorcollege blijkt echter dat het helemaal nog niet zo erg is gesteld met BREIN. De stichting lijkt nieuwe mogelijkheden voor het auteursrecht helemaal niet per definitie omver te werpen. Ook juicht BREIN initiatieven als Creative Commons toe. Downloaden wordt getolereerd en alleen mensen die grof geld verdienen aan het verspreiden van andermans werk worden vervolgd. Tot slot geeft Fuik eerlijk toe dat het heel moeilijk zal zijn om softwaremakers aan te pakken die alleen de voorwaarden voor illegaal delen van beschermd materiaal scheppen. Zo slecht en gesloten voor vernieuwing is BREIN dus helemaal niet.

Was er dan helemaal niets mis met het verhaal? Nee, BREIN doet wat de overheid en de grote bedrijven zeggen, terwijl er iets aan het auteursrecht moet gaan veranderen. Juist BREIN heeft de kennis, contacten en middelen om een lans te slaan voor een andere invulling van auteursrecht. De studenten in de zaal hadden die kennis niet, waardoor Fuik de tegenwerpingen eenvoudig kon counteren. De studenten stonden perplex en hadden zelfs tegen foutieve vergelijkingen met het jatten van fietsen weinig concreets in te brengen. De autoriteit bleef bij BREIN, de sympathie nam iets toe, maar voor steun van studenten in hun strijd zullen ze zich toch echt wat opener moeten opstellen.

Week 3 - Evaluatie debat WC3

2007-11-04T01:13:00.000+01:00

Het eerste uur van werkcollege 3 werd er gedebatteerd in tweetallen. Het moeilijke van de opdracht was dat er gedurende drie volle minuten een stelling verdedigd diende te worden. Vervolgens ging de opponent tegen de stelling in; ook weer gedurende drie minuten. Het bleek een goede training te zijn voor het opbouwen van wat langere betogen, omdat je er tijdens het debatteren pas achterkomt hoe moeilijk dit in werkelijkheid is.

Uiteindelijk kwam het erop neer dat ik vooral mocht reageren op de stelling van Marije. Voor het poneren van een eigen stelling was maar weinig tijd. De opponente bouwde haar betoog goed op. Ze kwam aanzetten met voorbeelden en poneerde een aantal kritische vragen over identiteit. Tijdens de drie minuten waarin ik mocht reageren maakte ik vervolgens nuttig gebruik van de aantekeningen die ik had gemaakt. Zelfs met dat gereedschap was het nog moeilijk de drie minuten op een zinvolle manier in te vullen. De discussie die erop volgde verliep veel natuurlijker en wist ik, mede dankzij een minder provocatief uitgangspunt, naar mijn hand te zetten. Conclusie was wel dat ik veel aandacht moet gaan besteden aan de wijze waarop drie minuten gevuld kunnen worden. Reactionair handelen is namelijk niet altijd mogelijk.

Het tweede deel van het werkcollege werd ingevuld met een plenair debat. Het thema van deze week, auteursrecht in de informatiemaatschappij, werd bediscussieerd aan de hand van twee stellingen: (1) Je moet de creativiteit van een ander kunnen gebruiken om je eigen creativiteit te uitten en (2) het auteursrecht is, in de huidige vorm, niet toepasbaar op de digitale media.

De discussie die volgde was ingewikkeld, maar daardoor zeer interessant. Zelf koos ik voor een groen briefje, wat betekende dat ik sceptisch stond tegenover het huidige auteursrecht. Het gegeven dat dit ook echt mijn mening is maakte het debat wat natuurlijker, maar over recht praten blijft lastig. Net zoals in de rechtbank kan de opponent je op elke kleine misstap pakken. Voordeel was dat ik deze tactiek ook als gereedschap kon gebruiken. De manier die hier het beste bij past is het samenvatten van andermans argumenten en ze toepassen op een zelfgekozen concept of voorbeeld. De stelling ‘muzikale creativiteit van de ander mag je niet zomaar gebruiken’ kon bijvoorbeeld bekritiseerd worden met de idee dat wetenschappelijke creativiteit vrijwel volledig op andermans creativiteit is gebaseerd. De tweede stelling, die leidde tot een debat over de consequenties van het gedigitaliseerde medialandschap, kon op eenzelfde manier verdedigd worden. Argumenteren dat het landschap zó drastisch veranderd was dat het auteursrecht per definitie niet meer te handhaven is, leidde zelfs bij de opponent tot meer openheid voor verandering.

Wat minder goed ging was de manier waarop ik bronnen gebruikte en de manier waarop ik mijn stellingen presenteerde. Met een betere voorbereiding had ik mijn argumentatie veel meer kracht kunnen bijzetten. De argumenten die ik gebruikte waren namelijk wel gebaseerd op theorie uit andere cursussen, maar die theorie werd niet expliciet genoemd. Hierdoor kwam het geheel wat interpretatief en ongefundeerd over. Een betere voorbereiding had ook mijn presentatie een impuls kunnen geven. Omdat ik niet altijd goed wist wat ik precies allemaal wilde gaan zeggen, kwam de boodschap niet erg duidelijk en imponerend over. De start was steeds goed, met een samenvatting vanaf een metaniveau, maar vervolgens verzandden mijn woorden vaak in onsamenhangende filosofische gedachten.

Conclusies:

Zeker bij een debat over een ingewikkeld thema is samenvatten vanuit een metapositie een goede tactiek.
Als het debat te eenzijdig wordt of te ingewikkeld dan moet de voorzitter daarop inspelen
Een systeem met groene en rode briefjes werkt niet echt
De stellingen waren onduidelijk, maar teveel de stellingen aan de kaak stelling wekt irritatie op
Het voorbereiden van het debat is belangrijk, waarbij specifieke aandacht uitgaat naar veelvuldig en correct gebruik van bronnen

Week 3 - Commentaar op eigen logboek

2007-11-04T01:12:00.000+01:00

Ha Tom,

Je inhoudelijke argumenten, zeker waar het Second Life betreft - de stelling en je commentaar op het EPN onderzoek - snijden hout. Je neemt bewust een metapositie in wanneer je ingaat op de wetenschapsfilosofische vragen achter de opzet van het onderzoek. Je zou de context van de nieuwe mediatheorie hier en daar nog wat kunnen aandikken door wat nader in te gaan op de begrippen die je noemt.

De opbouw van je posts is prima, je geeft een korte inleiding, stelt duidelijke vragen en biedt achtergrondinformatie over de onderwerpen. Met de *newsflash* onder je stelling zet je deze meteen nog even in een actuele context.

In je schrijfstijl herken ik je spreek- en argumentatiestijl uit de live debatten, wat in mijn ogen een knappe prestatie is. Het wil zeggen dat je je mening live evengoed kunt verwoorden als op 'papier', terwijl daar vaak, tenminste bij mij, nog wel een kloofje te overbruggen is.

Wat de vorm betreft, ik vind een 'minimal' blog helemaal niet vervelend, mits de inhoud niet minimal is. Plaatjes en YouTube feeds kunnen de aandacht trekken, maar deze vasthouden doe je volgens mij met je argumentatie.
Wat wel lastig is, is dat je artikelen moeilijk vindbaar zijn, maar duidelijke labels kunnen dat snel oplossen.

Succes verder,
Groet, Shirley

Mijn reactie: Shirley, bedankt voor je reactie op mijn weblog! Je geeft een aantal complimenten, dank daarvoor. Gelukkig sluit je af met een puntje van kritiek. Je geeft aan dat de artikelen moeilijk vindbaar zijn en dat de blog meer inhoud mag krijgen. Hierin geef ik je gelijk. De opbouw van een blog is misschien zelfs belangrijker dan de opbouw van een artikel op papier, omdat een lezer op een computerscherm eerder afgeleid is en de conventies van het medium blog nu eenmaal multimediaal zijn. Door duidelijkere kopjes te maken en het overzicht te verbeteren zal ik de bezoeker een betere ervaring gaan bieden, met meer inhoud uiteraard.

Week 2 - Gastcollege David de Nood

2007-11-04T01:10:00.000+01:00

Het eerste gastcollege werd verzorgd door David de Nood van EPN. De Nood is de auteur van het artikel dat voor deze week op het programma stond. Vanzelfsprekend ging zijn verhaal dan ook over Second Life en zijn onderzoeksproces. Het was interessant om kennis te maken met een jonge, nog niet zo lang afgestuurde wetenschapper die vertelde over de dingen die hij in de praktijk meemaakt. Wel miste De Nood, net als zijn artikel, nogal wat diepgang.

De rol van de techniek
Wat iedereen waarschijnlijk gelijk opviel was de slechte start van de gastspreker. De Nood bleek niet in staat adequate presentatiemiddelen gereed te maken, waardoor de technische dienst ingeschakeld diende te worden. Vervolgens liet De Nood wel een in het oogspringende, maar onoverzichtelijke, PowerPoint-presentatie op het scherm toveren.

Twee kleinigheden, misschien, maar ze illustreren wel zeer goed dat er nogal wat kritische vragen over onderzoek naar de digitale cultuur gesteld kunnen worden. Aan de ene kant kun je je afvragen of De Nood wel genoeg kennis van zijn onderzoeksobject heeft om er adequaat onderzoek naar te doen. Is iemand die een simpel probleem in Windows niet kan oplossen wel in staat om een technische ingewikkelde game te doorgronden? Ten tweede komt ook hier de vraag naar de internetutopisten aan bod: is het veel te geavanceerde slide-ontwerp van De Nood aanleiding om te veronderstellen dat hij de mogelijkheden van de techniek als leidraad neemt in plaats van het nut?

Dit zulk vragen komen voort uit mijn kritiek op veel gesubsidieerd denktankonderzoek. In veel gevallen vraagt de overheid om onderzoek dat ingaat op de praktijk, de mogelijkheden en de economische belangen. Mijns inziens zou onderzoek naar ethische vragen, naar theoretische vragen en naar het belang voor de maatschappij als geheel een grotere rol moeten krijgen. Aan de Universiteit komt dit wel goed tot uiting, wanneer bijvoorbeeld de Digital Divide aan de kaak wordt gesteld in plaats van genegeerd, wanneer we ingaan op de noodzaak van digitale televisie in plaats van op de mogelijkheden en wanneer education 2.0 wordt gezien als een model in plaats van alleen een techniek.

Gelukkig werd De Nood op deze problemen gewezen in het debat dat volgde op zijn presentatie.

Week 2 - Commentaar op logboek Marlon

2007-11-04T01:08:00.000+01:00

Dit is het commentaar dat ik heb gegeven op de weblog van Marlon:

Inhoud
Hier wil ik vooral ingaan op je artikelanalyses. Wat mij opvalt is dat je de teksten goed hebt gelezen en duidelijk samenvat. Een goed punt. Wat wel beter kan is je eigen kritiek, positief of negatief, op het artikel. De tekst van Herz vul je niet echt aan door een vergelijking te maken met Education 2.0, omdat je niet aangeeft wat er écht verandert. De kern van het artikel is dat de universiteit bottom-up georganiseerd moet worden, maar je geeft geen eigen visie op dit idee.

Opbouw en vormgeving
Deze twee onderwerpen hangen bij jouw blog nogal samen. Wat je goed doet is de opbouw van je afzonderlijke artikelen. Je begint duidelijk met een samenvatting en laat het goed doorlopen in een subjectief vervolg. Het onderscheid tussen de verschillende onderdelen is echter moeilijk te maken. Dit komt vooral door de vormgeving van je blog. Wat je echt zou moeten doen is het creëren van witregels. Zonder witregels is tekst op het internet erg moeilijk te lezen. Wat ook fijn zou zijn is het verbeteren van de opmaak. Een ander lettertype of uitvullen zou jouw blog een stuk beter leesbaar kunnen maken.

Schrijfstijl
Je schrijfstijl is dan over het algemeen wel weer prima. Je woordkeuze is niet te elitair maar ook niet te simpel en de lengte van de zinnen is goed. Wat je wel moet vermijden is foutief gebruik van koppelwoorden als want, dus en omdat. Deze horen over het algemeen niet vooraan een zin en moeten afgewisseld worden met frases als “mijn mening is” en “dit leidt ertoe dat”.

Week 6 - Commentaar Logboek Ilse

2007-11-01T02:25:00.000+01:00

Je weblog is soms goed en soms van mindere kwaliteit. Leuk dat je een artikel van Kattenbelt gebruikt om een stelling over games te verdedigen. Dit getuigt van een brede horizon. In week drie komt je blog echter weer niet goed uit de verf. Je analyses zijn allemaal erg kort en zonder goede inhoud.

Wat ik ook zou veranderen is je kleurgebruik. Het klinkt kinderachtig maar roze past niet goed bij een wetenschappelijk blog. Wat qua indeling verbeterd kan worden is de manier waarop je post. Je zou beter kunnen kiezen voor het apart posten van onderwerpen.

Succes!

Week 6 - Commentaar eigen logboek

2007-11-01T02:13:00.000+01:00

Hallo Tom,

Even een berichtje over je blog. Je hebt er helaas nog niet veel op staan, dus veel kan ik er nog niet van zeggen, maar ik zal mijn best doen.

Inhoud
In je stukje over "12 angry men" is het mij niet helemaal duidelijk over wie je het hebt. Bedoel je misschien jurylid nummer acht, die in het begin de verdachte als enige onschuldig acht? Ik vind het leuk dat je wat zegt over het gebruik van zijn wenkbrauwen, dit was mij zelf nog niet opgevallen (ik heb dezelfde persoon bestudeerd). Misschien kun je het eerste stukje, over het opstaan, nog iets duidelijker maken? Waarom valt het juist bij hém zo op?

Opbouw
De opbouw van het stukje is prettig. Je begint met een korte inleiding voor je met de analyse begint. Ook het onderverdelen in alinea's leest erg prettig. Daarnaast gebruik je goede signalen ('een tweede...' 'tot slot') om aan te geven waar je zit met je verhaal.

Schrijfstijl
Je hebt naar mijn mening een prettige schrijfstijl, duidelijke korte zinnen.

Vormgeving
Je vormgeving is strak en duidelijk. Misschien is het wel leuk wat meer kleur toe te voegen?

Gebruik bronnen
Je vermeldt geen bron bij "12 angry men", maar dit zou kunnen omdat je ervoor kiest de bronnen pas aan het einde toe te voegen?

Ik hoop dat je wat met mijn commentaar kunt en succes met het verder maken van je blog. Met vriendelijke groet, Laura.

Beste Laura, bedankt voor je reactie! Inmiddels staan er meer dan 20000 woorden op en de post over 12 angry men is aangepast. Ik hoop dat je tevreden bent!

Week 1 - Commentaar op weblog Frank

2007-10-04T01:43:00.000+02:00

Inhoud
Je weblog ziet er volledig uit. Elke post lijkt de juiste lengte te hebben wat het geheel overzichtelijk maakt. Ook de artikelen zelf zijn goed volgens een bepaald schema opgebouwd. In de synopsissen ga je steeds goed op de kern in, waarna je je mening versterkt met bronnen. Dit lijkt mij precies de bedoeling van de opdracht. Aan de andere blogs te zien is het vaak nog te hoog gegrepen, maar jij lijkt hier geen moeite mee te hebben. Zorg er wel voor dat je goed controleert op kleine dingen als de naam en het geslacht van de auteur. Herz schrijf je zonder t en ze is geen hij.

Opbouw
De opbouw van je artikelen is beter dan de opbouw van je blog als geheel. Misschien kun je de verschillende opdrachten beter apart posten. Dat geeft tags en categorieën meteen een kans.

Schrijfstijl

Je schrijfstijl nodigt uit tot lezen. Fouten maak je niet en te lange of te korte zinnen zijn niet aan jou besteed.

Vormgeving

De vormgeving komt op hetzelfde neer als het puntje dat ik aanstipte bij opbouw. Het lijkt erop alsof je je blog ziet als een publicatiemedium zoals webct. Blogs bieden echter tegenwoordig zoveel meer dat het zonde is om er geen gebruik van te maken.

Gebruik bronnen
Dit doe je erg goed!

Week 2 - Evaluatie Debat

2007-10-01T14:24:00.001+02:00

Na een training barstte het debat deze week los over de stelling "Second Life heeft een eigen grondwet nodig". De presentatiegroep leidde het debat in met angstige verhalen over kinderporno in Second Life. Daarna ontstond een hevig debat dat alle tijd vulde. Blijkbaar was het debat zó actief dat er voor de twee andere geplande vragen geen tijd meer was. Mij leek dit een goede keuze, omdat het onderwerp zo breed en diepzinnig was dat er uren over gepraat zou kunnen worden. Het formuleren van een stelling die een groot onderzoeksterrein beslaat, is dan ook één van de grondregels van een goed debat.

Zoals gezegd was het debat fel. Misschien dat dit te maken had met de gekozen vorm. Elke spreker die aan het woord wilde komen moest dit recht claimen door op te staan. Dit is een overzichtelijke techniek die bijvoorbeeld ook bij debatprogramma's op tv gangbaar is. Net als bij bijvoorbeeld Het Lagerhuis werkte dit systeem goed. De sprekers konden een soort van autoriteit bewerkstelligen, doordat ze boven de rest uittorenden. Hetzelfde zagen we al gebeuren in Twelve angry men. Het debat werd feller naarmate er meerdere deelnemers van hun stoel kwamen. Als er dan face-to-face werd gedebatteerde was een opvallende intonatieverandering te herkennen. Blijkbaar moest het verlies aan lengteverschil hersteld worden met een meer opgewonden stem of expliciete lichaamstaal.

Wat verbeterd kon worden was de klasopstelling. Veel deelnemers zaten recht tegenover de presentatiegroep. Dit leidde ertoe dat ik het moeilijk vond iemand anders dan de voorzitter aan te kijken tijdens het debat. Natuurlijk was dit ook een minpunt van mijzelf. Wat wel goed ging was het samenvatten van de argumenten van de tegenpartij. Dit leidde zo nu en dan op een draai van het debat in een voor mij voordelige richting. Misschien is het goed om dit sterke punt ook in het vervolg in te zetten. Belangrijk, maar tegelijkertijd moeilijk en vermoeiend, is het daarbij om goed te luisteren naar wat de opponent beweert. Een uitdaging is het echter zeer zeker!
Verbeterpunten:
• Het is belangrijk goed rond te kijken en bij voorkeur niet teveel tegen de docent of de jury te praten
• Volgens Thomas Poell kan de volgorde van reageren beter niet bepaald worden door wie het eerste opstaat, maar door de inhoud van de argumenten
• Het innemen van een metapositie of het samenvatten van argumenten moet vaker toegepast worden
• De voorzitter mag zich actiever opstellen

Week 2 - Synopsis: Het tweede leven van Second Life

2007-10-01T14:23:00.000+02:00

David de Nood heeft voor onderzoeksinstituut EPN onderzoek gedaan naar Second Life. Second Life is de laatste jaren frequent in het nieuws geweest, omdat het werd gezien als een unieke samensmelting van een computergame en internetapplicaties. Veel media berichtten over mensen die hun vrije tijd volledig aan Second Life besteedden. Ook werd aandacht besteed aan de omvangrijke wereld die Second Life is. Zo ongeveer elk element dat voorkomt in de werkelijke samenleving, waaronder banken, ziekenhuizen, sport, poppodia en erotiek, is in Second Life uitgeprobeerd.

EPN wil weten hoe het ervoor staat met de experimenten. Komen ze nu echt tot bloei in deze virtuele omgeving of is inmiddels gebleken dat ze gedoemd zijn te mislukken? Welke functies vervult Second Life nu allemaal en in hoeverre hebben die betrekking op de werkelijke samenleving? Een eerste verkenning naar de vragen die gesteld kunnen en moeten worden komt tot uiting in het onderzoek van De Nood.

Naar het internet, of specifieker: het 2d-internet, is al veel onderzoek gedaan. Waar veel onderzoekers tegenaan liepen is dat het fenomeen zo omvangrijk is geworden dat het eigenlijk nieteens in een enorm boekwerk is te vatten. Zelfs een enkele website is al vanuit zeer veel verschillende invalshoeken te onderzoeken. Let je bijvoorbeeld op de usability, de representatie, de gebruikersparticipatie en/of de afkomst van gebruikers? Ook is het moeilijk gebleken voorspellingen te doen over de toekomst. Pogingen in sciencefictionfilms uit de jaren '80 blijken 25 jaar later nog veel te futuristisch.

Het onderzoek van De Nood loopt tegen hetzelfde probleem aan, dat gelukkig goed toelicht wordt in zijn inleiding. Het is een verkennend onderzoek gebleken dat geen hypotheses toetst. Het manco van het onderzoek en het onderzoeksverslag is echter dat het erop lijkt dat De Nood pas achteraf tot deze conclusie is gekomen. Het onderzoek laat namelijk tekenen van hypotheses zien, terwijl deze niet in een dergelijk onderzoek thuishoren. De Nood richt zich bijvoorbeeld alleen op de gebieden recht, welzijn en economie. Nergens komt aan de orde wat de verhouding van deze gebieden is ten opzichte van mogelijke andere onderzoeksobjecten. Ook worden er gerichte vragen gesteld aan gebruikers van Second Life. Gezien de verkennende aard van het onderzoek hadden de antwoorden beter uit open gesprekken naar voren kunnen komen.

Als EPN als wetenschappelijk onderzoeksinstituut door het leven wil gaan, dan raad ik ze literatuur over wetenschapsfilosofie aan. In ‘Wetenschapsfilosofie in veelvoud’ (Van den Bersselaar, 2003) wordt bijvoorbeeld duidelijk welke fenomenen wel met empirische methodes getoetst worden en welke over het algemeen niet. Zou De Nood zich wel genoeg bewust zijn van de verschillende onderzoeksdomeinen binnen de wetenschap? De auteur lijkt de hermeneutiek, de fenomenologie, de kritiek en het structuralisme bij willekeur door elkaar te gebruiken, om vervolgens een en ander te toetsen met een empirische methode. Wie verslag wil doen van iets omvangrijks als het World wide web of Second Life in 50 pagina’s, zal toch echt eerst keuzes moeten maken. Om die vervolgens een stuk minder rommelig toe te lichten.

De Nood probeert dus vragen te beantwoorden die niet eerst helder geformuleerd zijn. Dit terwijl hij wel een aanzet heeft gegeven tot een methode die veel daadkrachtiger was geweest: het voeren van gesprekken met wetenschappers en beleidsmakers. Hieruit kwam onder andere naar voren dat virtuele werelden als Second Life door het open karakter wel eens een kans kunnen zijn voor mensen uit arme delen van de werkelijke wereld. Zo een hypothese is voor mij interessanter dan de antwoorden van een groep early adopters op vragen die weinig zeggen.

Stelling:
Het unieke aan Second Life is dat het door iedereen uit te breiden is en dat dat ook daadwerkelijk gedaan wordt. De kloof tussen het web en de game vervaagt hiermee voor een deel. Bedrijven als ABN Amro stappen in Second Life om hun website in 3d aan te bieden. Ook zijn er al scholen en universiteiten gesignaleerd in de game.

Week 1 - Logboekreactie van Laura

2007-09-27T14:53:00.000+02:00

Laura Verstoep said...: Hallo Tom,

Even een berichtje over je blog. Je hebt er helaas nog niet veel op staan, dus veel kan ik er nog niet van zeggen, maar ik zal mijn best doen.

Inhoud
In je stukje over "12 angry men" is het mij niet helemaal duidelijk over wie je het hebt. Bedoel je misschien jurylid nummer acht, die in het begin de verdachte als enige onschuldig acht? Ik vind het leuk dat je wat zegt over het gebruik van zijn wenkbrauwen, dit was mij zelf nog niet opgevallen (ik heb dezelfde persoon bestudeerd). Misschien kun je het eerste stukje, over het opstaan, nog iets duidelijker maken? Waarom valt het juist bij hém zo op?

Opbouw
De opbouw van het stukje is prettig. Je begint met een korte inleiding voor je met de analyse begint. Ook het onderverdelen in alinea's leest erg prettig. Daarnaast gebruik je goede signalen ('een tweede...' 'tot slot') om aan te geven waar je zit met je verhaal.

Schrijfstijl
Je hebt naar mijn mening een prettige schrijfstijl, duidelijke korte zinnen.

Vormgeving
Je vormgeving is strak en duidelijk. Misschien is het wel leuk wat meer kleur toe te voegen?

Gebruik bronnen
Je vermeldt geen bron bij "12 angry men", maar dit zou kunnen omdat je ervoor kiest de bronnen pas aan het einde toe te voegen?

Ik hoop dat je wat met mijn commentaar kunt en succes met het verder maken van je blog. Met vriendelijke groet, Laura.
Helaas liep ik inderdaad nog niet op schema. Hier ga ik zo snel mogelijk wat aan doen. De bronvermelding voeg ik later toe. De vormgeving houd ik graag strak, maar door het toevoegen van widgets zal ik wat sfeer toevoegen.

Wat betreft de film: ik heb inderdaad de man geanalyseerd die als enige tegen stemde. Dit leek mij overduidelijk de hoofdpersoon, maar misschien was het toch goed om op te zoeken wat zijn naam was.

Week 1 - Evaluatie

2007-09-27T14:52:00.001+02:00

Deze week ging de cursus van start met een vertoning van de film Twelve Angry Men en een eerste debatteertraining. Wat mij opviel was dat de technieken die gebruikt werden in de film niet echt gebruikt werden tijdens de eerste debatsessie. Het leek moeilijk de leermomenten uit de film om te zetten in eigen gedrag. In de film werd veel gebruik gemaakt van lichaamstaal. Wenkbrauwen werden gevarieerd gebruikt om bepaalde teksten kracht bij te zetten. Ook viel op dat de deelnemers aan het jurydebat vrijwel altijd op stonden als er een krachtig punt gemaakt moest worden.

Tijdens het werkcollege werd van deze technieken eigenlijk door niemand gebruik gemaakt. De discussies verliepen vrij bedeesd waardoor de argumenten meer informatief dan persuasief overkwamen. Dit lijkt mij een goed aandachtspunt voor de volgende keer. Overtuigen doe je namelijk niet alleen met woorden maar ook met lichaamstaal.

Wat ik zelf kon verbeteren was de inhoud van mijn betoog. Mijn onderwerp was vrij technisch en sloot daarmee niet goed aan op de voorkennis van mijn publiek. Als voorbeeld voor de volgende keer neem ik Frank, want die kreeg het publiek met zich mee door een simpel fenomeen, het lezen van een krant, als uitgaanspunt te nemen.

Week 1 - Stelling: Google Earth als 3d-webbrowser

2007-09-27T14:47:00.000+02:00

Vorig jaar verscheen in interessant artikel in Business 2.0, dat mij sindsdien lang heeft beziggehouden. Hierin werd gesteld dat Google Earth, het bekende programma dat een representatie laat zien van de wereld van bovenaf, wel eens een rivaal van Second Life zou kunnen worden. In het artikel werd gesteld dat "There are, in short, many more opportunities in a virtual version of the real world than in an entirely fantastical world like Second Life -- or indeed Stephenson's original vision of the metaverse". Met de stelling dat er meer mogelijkheden zijn in een digitale versie van de bestaande wereld dan in een fictieve wereld onderken ik ten zeerste. Mijn stelling is dan ook dat Google Earth meer kans maakt een zeer populaire 3d-webbrowser te worden dan Second Life. Dit wil ik onderstrepen met de volgende argumenten:

De informatie en objecten in Second Life zijn slechts vanuit het spel zelf aan te passen. Google heeft daarentegen een open standaard ontwikkeld die informatie van allerlei andere webtoepassingen geschikt maakt voor Google Earth.
Omdat Google Earth een weergave biedt van de bestaande wereld en Second Life slechts gebaseerd is op de creativiteit van gebruikers is eerstgenoemde een stuk overzichtelijker. Dit maakt de entree van minder ervaren gebruikers gemakkelijker. Iedereen kan met Google Earth bijvoorbeeld binnen korte tijd zijn huis vinden, maar wie in Second Life iets zoekt doet daar waarschijnlijk erg lang over.

Gestructureerde informatie is de succesfactor geweest van "winnaars" op het huidige web. Wikipedia, Google en Startpagina zijn succesvol geworden door het overzichtelijk aanbieden van zoveel mogelijk informatie. Google Earth is opgezet om het ook zo overzichtelijk mogelijk te houden terwijl er wel elke dag nieuwe informatielagen aan worden toegevoegd. In Second Life valt geen structuur te ontdekken.

De norm in Google Earth is dat alles "echt" is. Luchtfoto's representeren de werkelijkheid en 3d-gebouwen worden zoveel mogelijk realiteitsgetrouw ontworpen. Ondernemers en individuele gebruikers zullen eerder kiezen voor de "veilige" realiteit van Google Earth dan voor de fantasiewereld die Second Life is.

UPDATE: Deze week kwam op vele websites het nieuws naar buiten dat Google Earth nog dit jaar van plan is de weg van Second Life in te slaan.

Tweakers.net: "Er zijn aanwijzingen dat Google nog dit jaar een driedimensioneel sociaal netwerk gaat onthullen, dat mogelijk verbonden is met Google Earth en Google Maps."

Week 1 - Basisregels voor een goed debat

2007-09-16T01:59:00.000+02:00

Een debat is in mijn ogen een vrij breed begrip. Er wordt namelijk niet alleen gedebatteerd tijdens bijeenkomsten die met de term debat aangekondigd worden. Ook in discussies met studiegenoten, familie, vrienden of zakenpartners komt het soms tot heftige discussies. Vaak is het verloop van zulke discussies interessanter dan debatten op tv of op school, omdat de discussies niet erg gebonden zijn aan conventies of regels. Op tv zijn meestal mensen aan het woord die de mening van een bepaalde groep vertegenwoordigen en daardoor in hun creativiteit beperkt worden. Daarnaast moet dat wat gezegd wordt ook voor een zeer breed tv-publiek begrijpelijk zijn, om nog maar niet te spreken over het afkappen van discussies voor reclame. Om deze mening kracht bij te zetten behandel ik hier enkele kenmerken van een goed debat, die in een televisie-uitzending nooit gehandhaafd kunnen worden.

Het goede van het concept "debat" is dat verschillende meningen tegenover elkaar worden gezet. Waar nieuwsberichten, artikelen en veel gesprekken meestal van een bepaalde gedeelde visie uitgaan, zijn debatten er juist op gericht om meerdere standpunten een stem te geven. Een debat heeft dan ook altijd meer dan één "auteur", wat de kans op subjectiviteit verkleint. Deze eigenschap van een debat vind ik zeer belangrijk en het moet dan ook als uitgangspunt van elk debat gezien worden. Wat betekent dit in de praktijk? Het debat dat georganiseerd wordt moet toegankelijk zijn voor iedereen die wil participeren. De organisatoren zullen dus niet zonder goede reden mogen kiezen voor deelnemers met bepaalde standpunten. Ook zullen mensen uit verschillende bevolkingsgroepen aanwezig moeten zijn om de mening van de groep te ventileren. De voorzitter van het debat zal neutraal moeten zijn, zodat alle deelnemers een even grote kans krijgen voor het uiten van hun standpunten.

Een debat dat zeer goed aan deze voorwaarden voldoet is het zogenoemde CIW-debat van 17 juni 2007. Tijdens deze bijeenkomst kregen docenten, studenten en coördinatoren van de opleiding de kans in debat te gaan over de opleiding Communicatie- en informatiewetenschappen. Het bestaansrecht van de opleiding werd uit verschillende hoeken becommentarieerd. Door de gevarieerde samenstelling van de aanwezigen ontstond er een fel debat, met soms meningen die lijnrecht tegenover elkaar stonden. Waar iedereen het echter wel over eens was, was de opzet van het debat. Hierdoor accepteerde men dat studenten, coördinatoren en docenten van allerlei verschillende onderwijstradities elk een andere mening hadden. Resultaat van het spektakel was dat iedereen er wel iets van moet hebben geleerd.

Op tv lijkt het altijd alsof niet alleen de deelnemers aan het debat als een rots vast blijven houden aan hun overtuiging, maar dat ook de tv-makers zelf dit doen. Zelden geven presentatoren of voorzitter er blijk van overtuigd of in ieder geval beïnvloed te zijn. Voor mij gaat debatteren over leren en lesgeven. Dit hoop ik tijdens de cursus dan ook vooral te gaan doen.

De volgende Ground Rules van Thomas Poell, verpakt in twee keer tien stellingen, ga ik deze cursus aanvullen en ter discussie stellen:

Grondregels voor een goed debat:

Er moet een scherpe stelling of vraag geformuleerd worden, waar zowel sterke argumenten voor als tegen te bedenken zijn. Dit maakt het mogelijk om de verschillende kanten van een probleem uit te diepen (en de voors en tegens op een rij te zetten).
De stelling of vraag dient voorafgaande aan het debat geïntroduceerd te worden en tijdens het debat voor alle deelnemers zichtbaar te zijn. Dit moet er voor zorgen dat het debat over hetzelfde thema blijft gaan en de deelnemers niet te veel afdwalen.
De voorzitter dient neutraal te zijn, wat wil zeggen dat de voorzitter zelf niet deelneemt aan het debat.
De voorzitter dient de verschillende deelnemers in het debat de mogelijkheid te geven om hun bijdrage te leveren. Dit betekent dat de voorzitter goed bijhoudt wie wil spreken en langdradige en overbodige bijdragen afkapt.
De voorzitter moet ervoor zorgen dat de deelnemers aan het debat de oorspronkelijke vraag of stelling goed in de gaten houden. Dit betekent dat de voorzitter ingrijpt wanneer de discussie een totaal andere richting opgaat.
De voorzitter dient de voortgang van de discussie te bevorderen door in te grijpen wanneer de discussie vastloopt en de deelnemers aan het debat hun standpunt blijven herhalen. Dit kan de voorzitter doen door kort het meningsverschil uiteen te zetten en een voorstel te doen voor verdere discussie.
De voorzitter zorgt dat het debat levendig is, maar niet uit de hand loopt. Dit kan de voorzitter doen door provocerende vragen te stellen wanneer het debat vastloopt, of de deelnemers tot rust te manen wanneer de gemoederen te verhit raken. Een korte samenvatting van de naar voren gebrachte argumenten kan verhelderend werken.
De deelnemers aan het debat moeten de mogelijkheid krijgen om hun standpunt naar voren te brengen. Dit betekent dat ze voldoende tijd krijgen (bijvoorbeeld een van te voren vastgestelde tijd). Verder dienen deelnemers elkaar niet in de reden te vallen.
De deelnemers aan het debat dienen respect voor elkaar op te brengen. Zij beledigen elkaar dus niet en luisteren goed naar de argumenten van de ander. Dit kan worden bevorderd door iedere deelnemer te verplichten om eerst het argument van de ander samen te vatten voordat een tegenargument wordt gepresenteerd.
De deelnemers dienen een bron te vermelden wanneer zij een feitelijke uitspraak doen. Dit maakt het voor de andere deelnemers mogelijk om uitspraken te verifiëren. Bovendien voorkomt het dat er ongefundeerde uitspraken worden gedaan.

Grondregels voor goed presenteren:

Bereid je goed voor! Als je je argumenten op een rij hebt en de belangrijkste publicaties en feiten over een onderwerp kent, dan word je in een debat niet snel overbluft.
Vat de argumenten van je tegenstanders in het debat kort samen. Dit geeft aan dat je goed hebt geluisterd naar de ander. Bovendien geeft het je de mogelijkheid de aandacht te vestigen op specifieke punten uit het betoog van de ander. Dit kan dan vervolgens een mooie brug vormen voor je eigen argument.
Maak aantekeningen van de argumenten die de andere deelnemers naar voren brengen. Dit maakt het mogelijk om deze argumenten samen te vatten en hier systematisch op terug te komen.
Spreek rustig en duidelijk. Neem een actieve houding aan en gebruik je handen om je argument kracht bij te zetten (doe dit alleen op strategische momenten). Kijk rond en maak veel oogcontact. Dit geeft je boodschap extra kracht.
Als je vindt dat de ander een goed punt heeft gemaakt, moet je dit aangeven. Doe dit wel aan het begin van je betoog om vervolgens aan te geven op welke punten je het niet met de ander eens bent.
Introduceer duidelijk je argument. Doe dit door in je betoog een helder onderscheid te maken tussen de uitleg van je argument en het argument zelf. Probeer je argument in één kernzin samen te vatten.
Let goed op de tijd! Dit wil zeggen dat je zo optimaal mogelijk gebruikmaakt van de tijd die je krijgt. Als je weinig tijd hebt, moet je die vooral besteden aan het stevig neerzetten van je argument. Als je echter veel tijd hebt, kun je die bijvoorbeeld gebruiken voor een introductie, het verschaffen van achtergrondinformatie en het samenvatten van de argumenten van de andere deelnemers. Hou wel de structuur van je betoog in de gaten, de andere deelnemers moeten kunnen begrijpen waar je met je verhaal naartoe wilt.
Geef het initiatief niet uit handen door meteen vragen te stellen aan je tegenstanders in het debat (retorische vragen kunnen natuurlijk wel strategisch worden ingezet).
Kom niet met losse argumenten, maar bepaal van te voren een argumentatielijn. Probeer het onderwerp dat door de stelling of vraag ter discussie wordt gesteld zo te presenteren dat deze lijn logisch en vanzelfsprekend lijkt.
Gebruik concrete voorbeelden om je argumenten te illustreren. Hou wel in de gaten dat een voorbeeld tegen je gebruikt kan worden. Zorg dan ook dat het gekozen voorbeeld slechts op één manier geïnterpreteerd kan worden.

Week 1 - Lichaamstaal in 12 Angry Men

2007-09-13T14:48:00.000+02:00

In de film "12 Angry Men" wordt verslag gedaan van een debatterende jury in de VS. Wat opvalt is dat niet de inhoud van het debat het meeste aansprak maar de manier waarop de meningen worden gepresenteerd.

Vooral de hoofdpersoon, een man van gemiddelde leeftijd die vanaf het begin een afwijkende mening blijkt te hebben, probeert zijn mening te versterken met zijn lichaamstaal. Wat opvalt is dat deze persoon in veel gevallen gaat staan wanneer hij het woord neemt. Hiermee doet hij hetzelfde als veel andere deelnemers van het debat, maar het valt erg op.

Een tweede opvallend aspect van de lichaamstaal van de hoofdpersoon is het gebruik van zijn wenkbrauwen. Wanneer de man in close-up wordt gebracht valt op dat hij sterk varieert met dit onderdeel van het gezicht. Is hij kritisch dan fronst hij de wenkbrauwen en stelt hij een informatieve vraag dan trekt hij zijn wenkbrauwen duidelijk op.

Tot slot valt het gedrag van de hoofdpersoon op wanneer hij het pertinent oneens is met een andere deelnemer van het debat. Op zo een moment besluit hij zo iemand volledig te negeren, door uit het raam te gaan kijken. Alle andere deelnemers van het debat volgen zijn voorbeeld, dus blijkbaar heeft deze strategie effect.